ขอบฟ้าสีอำพัน

เขามักจะพูดกับอำพันเสมอว่า หากย้อนเวลากลับไปได้ สิ่งแรกและสิ่งเดียวที่เขาจะไม่มีวันแก้ไขก็คือการได้เจอกับเธอ
ขอบฟ้าอยากเจอกับผู้หญิงโก๊ะๆ ตาใส่แป๋วเหมือนลูกกวาง
อยากลงจากรถไปทะเลาะกับมอเตอร์ไซค์ที่เฉี่ยวเธอ
อยากเลี้ยงขนมและกาแฟในวันที่เธอเดินกางร่มฝ่าฝนมาที่ร้านด้วยสีหน้าแววตาเหมือนโลกจะแตก
และอยากให้เธอรู้ว่า ต่อให้คนทั้งโลกจะทรยศหรือหักหลังเธอ เขาก็จะไม่มีวันทำแบบนั้น
////
"เสียใจที่ถูกนินทาว่าเป็นเด็กเสี่ยเหรอ"
อำพันเหลือบตามองคนที่ดูยังไงก็ไม่มีเค้าโครงของเสี่ยเลย เธอทำงานในร้านเหล้ามานาน รู้ว่าเสี่ยมีลักษณะท่าทางยังไง อย่างน้อยก็ต้องอ้วนหรือลงพุงนิดๆ แล้วก็ใส่ทองเส้นใหญ่ๆ อะไรแบบนั้น
แต่ขอบฟ้าไม่ได้ใส่เครื่องประดับอะไรเลยนอกจากนาฬิกาข้อมือ
"สรุปเสียใจเพราะถูกไอ้เวรพวกนั้นนินทาจริงๆ?"
"ไม่ได้เสียใจค่ะ"
"โกหกไม่เนียนเลยนะ"
หญิงสาวถอนหายใจแล้วพึมพำว่า
"ที่จริงหนูเสียใจนิดหน่อยค่ะ"
"นิดหน่อยที่ว่ามันมากแค่ไหนล่ะ"
อำพันยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว ส่วนคนที่มองอยู่ก็ขำ
"อะไรวะนั่น"
"สามจากสิบค่ะ"
เธอลดมือลงแล้วเอ่ยอีกว่า
"หนูรู้สึกแย่ที่มีคนมาว่าเฮียมากกว่า"
"หะ?"
"…"
"เดี๋ยวก่อนนะ ไอ้เวรพวกนี้มันว่าเฮียตอนไหน เท่าที่ฟังพวกมันก็แค่อิจฉาที่เฮียรวยแล้วก็มี…"
ตาคมมองคนที่คิดว่าตัวเองธรรมดาแล้วเอ่ยต่อว่า
"สรุปก็คือพวกมันอิจฉาที่เฮียหล่อกว่านั่นแหละ"
///
นิยายในเซตเดียวกัน
I love you, My sunshine (ฉันรักเธอนะ แสงตะวันของฉัน)
Your smile, my sunrise (รอยยิ้มของเธอคือรุ่งอรุณของฉัน)