รักร้ายยัยโรซารินด์ Lady Rosarin

"ข้ามิใช่ผู้หญิงที่จะเอาแต่พยักหน้า นั่งปักผ้า ไม่มีปากมีเสียงเหมือนหญิงผู้ดีในบ้านเมืองท่านหรอกนะ!"
"ข้ารู้! แต่เจ้าก็ควรรู้ด้วยว่าบ้านเมืองและอารยธรรมของข้าเป็นเช่นไร! ท่านควรจะเคารพผู้ใหญ่บ้าง"
"ใยข้าจะมิรู้! แต่จะให้ข้ายอมคำพูดคำจาแบบนั้นจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ใหญ่งั้นหรือ? ผู้ใดกันแน่ที่ไร้อารยธรรม เพียงแค่ข้าเกิดมาเป็นสตรีก็ไม่มีแม้แต่อำนาจอันชอบธรรมในการพูดงั้นหรือ!"เสียงสั่นเครือลั่นออกมาจากริมปากอวบอิ่มอย่างเหลืออด นัยน์ตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆ ที่จวนเจียนจะไหลออกมา โรซารินด์ไม่ได้เสียใจหรือเกรงกลัวคำของสามี แต่หล่อนโกรธ และอัดอั้นจนควบคุมมันไว้ไม่ได้อีกแล้ว แทนที่เขาจะเข้าข้างเธอแต่มิหนำซ้ำยังถูกสามีลากมากล่าวตักเตือนที่คฤหาสน์ของผู้อื่นอีก
"แต่ท่านก็มิควรพูดแบบนั้นต่อหน้าคนหมู่มากอยู่ดี ท่านเป็นถึงดัชเชสของข้า ถึงอย่างไรมันก็ไม่เหมาะไม่ควรอยู่ดี หากท่านอดไม่ได้ก็ควรเดินออกมาไม่ใช่ไปต่อล้อต่อเถียงเช่นนั้น เพราะบุรุษพวกนั้นไม่ใช่สามีเจ้า เฉกเช่นข้าที่จะรู้จักว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร"
"ไม่ใช่! ท่านไม่เคยรู้จักข้าเลยด้วยซ้ำ ไม่เลย และไม่มีทาง!"หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลออกมาอาบใบหน้างาม ริมฝีปากที่สั่นพ่นคำพูดออกมาด้วยความแผ่วเบาหากแต่หนักแน่น ก่อนที่หล่อนจะวิ่งหนีจากเขาไป เฟเดอริกเองก็ไม่ได้ตามไปเพราะความโกรธเกี้ยวที่ยังทำให้หัวใจเขาร้อนรุ่มเพราะหล่อนไม่รู้กี่หน
"เลดี้โซเฟีย เรากลับกันเถิด"ทันทีที่เข้ามาในงาน เฟเดอริกก็พุ่งตรงเข้ามาหาโซเฟียที่ยืนสนทนาอยู่กับเหล่าเลดี้ทั้งหลายด้วยใบหน้าบึ้งตึง หญิงสาวจึงรีบเดินตามหลังเขาออกมาอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้นเมื่อในรถม้ามีเพียงเขาและเธอสองคน
"ดัชเชสโรซารินด์ล่ะเพคะ"
"ไปไหนก็ช่างหล่อนเถิด"เฟเดอริกตอบห้วนๆ ก่อนที่ความเงียบสงบจะเข้ามาครอบงำจนน่าอึดอัดใจไปตลอดทาง ใช่เฟเดอริกกำลังทิ้งโรซารินด์เอาไว้ที่คฤหาสน์นั่นอย่างไม่แยแส