พรานเฒ่าจาบองจอมอาคมผจญโคตรสมิง (ภาค1)

พรานหนุ่มคำแสงที่มีอาการลนลานควักย่าม คว้าถุงขมิ้นเสกที่ผู้เป็นพ่อเคยให้ไว้ ขึ้นมาปาดย้ำที่หน้าผาก มือที่กำปืนลูกซองแฝดโบราณสั่นระริก ด้วยความกดดันอันมหาศาล
และเมื่อเขายกไฟฉายขึ้นส่องนำทาง สายตาก็ปะทะเข้ากับภาพเบื้องหน้าจนหัวใจแทบหยุดเต้น! บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไทรโบราณ ซากหมวกพรานและกระติกน้ำประจำตัวของนายอำเภอสมยศ ห้อยต่องแต่งอยู่ และข้างๆ กันนั้น... ถัดไปปรากฏแขนมนุษย์ข้างหนึ่งที่ขาดวิ่น
เลือดสดๆ ยังคงไหลหยดลงสู่พื้นหินดัง ราวกับเพิ่งถูกเด็ดประดับไว้ไม่นาน!

"นั่นมัน... ย่ามของพ่อผม!" คำแสงเบิ่งตากว้าง เมื่อแสงตะเกียงส่องกระทบโคนต้นไม้ใหญ่
ย่ามหนังแท้ที่พรานคำลือสะพายติดตัวประจำ ได้ตกอยู่กลางกองเลือดคาวคลัก
"คำแสง... ช่วยพ่อด้วย..."
เสียงแหบพร่าและสั่นเครืออันคุ้นเคยของพรานคำลือ ดังก้องมาจากความมืดหลังพุ่มหนามแผ่กว้างเบื้องหน้า!
"พ่อ!" คำแสงสติหลุด ด้วยความกตัญญูทำให้เลือดขึ้นหน้า ทำท่าจะพุ่งตัวออกไปทันที
"อย่าก้าวออกไปนะไอ้คำแสง!"
พรานจาบองตะโกนดุเสียงแข็ง พร้อมกับเอื้อมมืออันแข็งแกร่งคว้าบ่าของพรานหนุ่มไว้
แน่นจนแทบหัก

"นั่นไม่ใช่พ่อเอ็ง! จมูกเอ็งไม่ได้กลิ่นสาบเสือที่เจือกลิ่นซากศพหรือไงวะ?!"

สิ้นคำของพรานเฒ่า ลมพายุดำมืดก็พัดกระหน่ำพุ่มหนามแตกฟุ้ง! เงาร่างของพรานคำลือที่ก้าวออกมาจากเงามืด กลับมีลำตัวที่บิดเบี้ยว ดวงตาโบ๋เป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ และเบื้องหลังของซากผีคำลือจำลองนั้น... ปรากฏเงาดำมหึมานับสิบตัว ดวงตาสีแดงฉานประดุจถ่านไฟลุกโชนสะท้อนวาวโรจน์อยู่ในความมืด!

"หึ... ไอ้สมิงโขมด อาคมของมึงไม่ธรรมดา เล่นปลุกวิญญาณผีพรายตายโหงมาหลอกล้อพวกข้า!" พรานเฒ่ายะยิ้มที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว มือขวากระชับมีดหมออาคมงาช้าง มือซ้ายควักทรายเสกจากย่ามขึ้นมาเตรียมร่ายพระเวท

"ไอ้คำแสง! เอ็งรีบประทับปืนบริกรรมคาถา. คืนนี้พวกเราต้องลุยเข้าไปช่วยพ่อของเอ็ง!"
โฮกกกกกกกกกกกกก!
เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทดังก้องสะท้านทั่วหุบเสือร้อง เงาวิญญาณผีตายโหงเป็นสิบ ๆ โจนทะยานออกจากความมืด พุ่งตรงเข้าใส่พรานเฒ่าและพรานหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง!
ตูมมมมมมม! พรานจาบองรีบหยิบทรายเสกขึ้นมาบริกรรมคาถา
"อิทธิฤทธิ พุทธะนิมิตตัง ขอเดชะเดชัง ขอเดชเดชะ จงมาเป็นที่พึ่งแก่มะอะอุนี้เถิด"