เพียงม่านระวี

คนหนึ่งคือ ‘ฤดูฝน’ ที่เงียบขรึม เย็นชา และกอดเก็บความเศร้าไว้ในโทนสีเทา
อีกคนคือ ‘ฤดูใบไม้ผลิ’ ที่สดใส อบอุ่น แต่กลับแอบซ่อนหยดน้ำตาไว้หลังรอยยิ้ม
ในคืนที่ฝนตกหนัก ‘ม่านระวี’ ก้าวเข้ามาหลบฝนในร้านเครื่องเสียงเก่าของ ‘เพียงรัมภา’ เสียงเพลงแจ๊สจากแผ่นเสียงในคืนนั้นไม่ได้เพียงแค่สะกิดแผลเก่าในใจ แต่ยังนำพาให้ผู้หญิงสองคนที่อยู่คนละโลกต้องมาใช้ชีวิตร่วมใต้ชายคาเดียวกัน
สำหรับม่านระวี... เพียงรัมภาคือพื้นที่ปลอดภัยเดียวที่ทำให้เธอไม่ต้องสวมเกราะป้องกันตัว
สำหรับเพียงรัมภา... ม่านระวีคืออ้อมกอดเดียวที่อนุญาตให้เธอร้องไห้โดยไม่ต้องฝืนเข้มแข็ง