ทะลุมิติมาขายชาเย็น

พนักงานร้านชาไทยตื่นมาในเมืองที่น้ำแข็งหนึ่งก้อนราคาเท่ากำไลเงิน
คนเดียวที่ยังมีน้ำแข็งขาย ไม่ขายต่ำกว่าหนึ่งก้อน
"ข้าไม่ขายเศษ"

ส้มชงชาไทยวันละสามร้อยแก้วมาห้าปี วันที่ไฟดับทั้งห้าง เธอชงไปสองร้อยแปดสิบแก้วด้วยน้ำแข็งที่ละลายเร็วกว่ามือ แล้วออกไปยืนรอรถเมล์กลางแดดบ่าย

เธอลืมตาอีกทีในร่างของซูถัง หลานสาวแผงชาที่ไม่มีลูกค้าในตลาดตะวันตกของเมืองหลวง ยายใส่เกลือในชาทุกหม้อ แผงค้างค่าเช่าสามเดือน และต้องจ่ายสิบตำลึงให้ครบก่อนเที่ยงวันไหว้พระจันทร์ ไม่อย่างนั้นแผงตกเป็นของลูกเขยเจ้าของแผง

ชาเย็นที่ไม่มีน้ำแข็งคือชาที่ยังไม่เสร็จ แต่หน้าหนาวปีก่อนไม่หนาว น้ำแข็งปีนี้ราคาเท่ากำไลเงิน จวนขุนนางซื้อไปหมด เหลือโรงเก็บน้ำแข็งเล็ก ๆ นอกประตูเหนือโรงเดียวที่ยังขายให้คนนอก

เหวินโม่ เจ้าของโรง ตอบทุกคำถามด้วยความจริงที่สั้นที่สุด นับเงินสองรอบทุกครั้ง ไม่ลดราคา ไม่กินของหวาน และไม่ขายต่ำกว่าหนึ่งก้อน เศษน้ำแข็งที่ร่วงจากรอยเลื่อยเขาก็ไม่ขาย เพราะของที่ส่งไม่ถึงคือของเสีย

ส้มบอกว่าเธอจะเดินมาเอาเองทุกเช้า เขาตั้งราคาที่ไม่มีใครบ้าพอจะซื้อ ห้าสิบอีแปะต่อตะกร้า กับชาของเธอหนึ่งถ้วยทุกวัน

เธอตกลง

ทุกเช้าก่อนกลองเปิดประตูเมือง ส้มยื่นชาให้เขาชิม เขาวิจารณ์ได้สามแบบ หวานไป จืดไป และเงียบ แล้ววันหนึ่งตะกร้าเศษของเธอก็หนักกว่าที่จ่ายไปนิดหนึ่ง เด็กในโรงกระซิบว่าเถ้าแก่ตัดพลาด

เธอนับได้ว่าเขาตัดพลาดทุกวัน