ลวงบุหลันลอยเลื่อน

กาหลง คือนามแห่งสตรีผู้มาเยือน เตชินทร์ประกาศให้เหล่าลูกเรือทราบโดยทั่วกันว่านางคือผู้หญิงของเขา เป็นนายหญิงที่อสูรทุกตนต้องเคารพยำเกรงเสมอตัวนายใหญ่ การมาถึงของกาหลงนำความเปลี่ยนแปลงหลายประการให้เกิดขึ้น



"กัมพล เข้ามาสิ" เสียงหวานเอ่ยเรียก ในหน้านายหญิงมีแววกระตือรือร้นเล็กน้อย ขณะอสูรรับใช้ยังคงยืนนิ่ง แลเหลียวซ้ายขวาอย่างไม่มั่นใจ ว่าการสนทนากับกาหลงตอนนี้ เป็นกิจอันควรหรือไม่

"เข้ามาเถิด ไม่ต้องกังวล"

อสูรรับใช้ค้อมศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปลงนั่งเบื้องล่างตั่งไม้ กาหลงยิ้มกว้างพร้อมเลื่อนจานใส่มะปรางริ้วมาให้กัมพล เนตรมรกตมองมะปรางริ้วเป็นลายดอกการเวกอย่างชื่นชมพร้อมกับส่ายหน้า เพราะมันสวยงามเกินกว่าอสูรรับใช้อาจเอื้อม ต่อเมื่อกาหลงบอกว่าตั้งใจทำให้กัมพลแทนคำขอบคุณที่ช่วยชีวิตไว้ อสูรรับใช้จึงรับไปกินเพื่อมิให้นางเสียน้ำใจ



"ข้าขอถามได้หรือไม่ขอรับ ว่านายหญิง...เป็นใครมาจากไหน" ผู้นั่งบนตั่งไม้ชะงักตัวไปนิดหนึ่ง ก่อนกรีดมีดลงกับเนื้อผลไม้ตามเดิม

"ข้าขอประทานโทษขอรับ"

"ไม่เป็นไรกัมพล เป็นเพื่อนกันจะมีความลับได้อย่างไร"

กาหลงเคยอยู่ในเมืองแห่งหนึ่ง แต่ต้องโทษร้ายแรงทำให้ถูกเนรเทศมาผจญห้วงหฤโหดแห่งมหรรณพ นางมิได้บอกชื่อเมืองหรือเหตุที่ทำให้ต้องระเห็จจากบ้านเกิดเมืองนอน และกัมพลเองก็ไม่คิดถาม เพียงเห็นแววรวดร้าววาบเข้ามาในเนตรน้ำตาลอ่อน อสูรรับใช้นึกอยากจบบทสนทนาและเปลี่ยนเรื่องให้เร็วที่สุด

"ที่ผ่านมา ข้าไม่เคยได้เลือกชีวิตตนเองเลยกัมพล แม้มีโอกาสก็มิอาจไขว่คว้าเอาไว้ได้" ดวงหน้าหวานละห้อยรื้นน้ำตา แต่ริมฝีปากบางยังคงแย้มยิ้ม กิริยาคนตรงหน้าทำให้ก้อนเนื้อกลางอกอสูรรับใช้กระตุกวูบ ด้วยรับรู้ทุกข์เทวษที่นางพยายามเก็บซ่อน

"มาบัดนี้...ข้าก็มิได้เลือก" กาหลงเมินหน้าไปอีกทาง ก่อนยกมือเรียวปาดหยาดน้ำตาโดยเร็วมิให้กัมพลเห็น แล้วหันมายิ้มกว้างกับเพื่อนตนเดียวบนสำเภา

"แต่...มันอาจจะดีแล้วล่ะ ท่านพี่รักแลเมตตาข้ามาก" กัมพลมองเสี้ยวหน้าของนายหญิงด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเป ให้ว้าวุ่นรุ่มร้อนในอกพิกล

"หากชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้ไปตลอดคงดี ข้า...มิปรารถนาสิ่งใดมากมาย ขอแค่ได้ลงนอนข้างผู้ที่พร้อมจะปกป้องตัวข้า เท่านี้ก็เพียงพอ"



"ข้าเห็นเช่นเดียวกับนายหญิงขอรับ...แต่ อยากเตือน มิให้นายหญิงไว้ใจใครง่ายๆ" กัมพลวางจานลงที่เดิม แล้วเงยหน้ามองกาหลง เนตรมรกตถ่ายทอดกระแสปรารถนาดี หมายให้คนตรงหน้ารับรู้จนหมดสิ้นทั้งดวงใจของเขา

"ข้ามิได้ดูแคลนน้ำใจแห่งนายหญิงหรือนายใหญ่ แต่...สำเภาลำนี้เป็นสำเภาโจรนะขอรับ อสูรทุกตนล้วนคุ้นเคยกับสิ่งโฉดชั่วมากกว่าคุณงามความดี" กาหลงไม่ได้หลบสายตากัมพล เธอตั้งใจฟังและรับรู้ถึงน้ำใจแห่งมิตรเต็มเปี่ยม เจ้าของเนตรน้ำตาลอ่อนยิ้มละไม

"แม้อยู่ในสำเภาโจร ข้าก็ยังพบมิตรแท้เช่นเจ้า กัมพล" อสูรรับใช้ค้อมศีรษะน้อยๆ เนตรมรกตไหวสั่นยามสตรีตรงหน้ายังคงมองเห็นเรื่องดีในสถานอันโหดร้าย เคราะห์กรรมเช่นใดหนอ พัดพาจันทร์เจ้าผุดผาดระเห็จไกลถึงเพียงนี้

...

ลวงบุหลันลอยเลื่อน เป็นนวนิยายลำดับที่สองของนวนิยายชุด บทบรรพกาล ลวงบุหลันลอยเลื่อนบอกเล่าเรื่องราวของ กาหลง หญิงสาวปริศนาผู้ลอยแพอยู่กลางน่านน้ำโลณสาคร กลางดึกคืนหนึ่ง โชคชะตาพัดพาเธอขึ้นสำเภาโจร การพบกันระหว่างสาวงามปริศนาและเหล่าอสูรได้เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของกาหลงไปตลอดกาล

ร่วมพูดคุยและแสดงความคิดเห็นได้ กำลังใจจากผู้อ่านทุกคนมีคุณค่าต่อผู้เขียนเป็นอย่างยิ่ง ขอขอบพระคุณการสนับสนุนด้วยดีเสมอมา ผู้เขียนขอแสดงความนับถือจากใจ

สามารถติดตามผู้เขียนได้ตามช่องทางออนไลน์

Instagram: ppreythaii

Facebook: เพทาย

แล้วพบกันในงานเขียนครั้งหน้า

-เพลิงกัลป์เพทาย-