ชายาผู้(ไม่)แสนดีขององค์รัชทายาท

คำโปรย
"ในวันที่ข้ามอบหัวใจให้จนหมดสิ้น พระองค์กลับเหยียบย่ำมันจนแหลกสลาย
ครั้นในวันที่ข้าปิดตายหัวใจและถอยห่าง... ไฉนองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ จึงต้องคุกเข่าหลั่งน้ำตาอ้อนวอน?"
ชาติก่อน...
‘เสิ่นหว่าน’ ทุ่มเททั้งกายใจ ทำหน้าที่พระชายาเอกอย่างโง่งม
ยอมทนต่อสายตาเย็นชา วาจาเสียดแทง และความหวาดระแวงของสวามีอย่าง ‘หลงอวี้’
เพียงเพราะหวังว่าเศษเสี้ยวความภักดีจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนได้สักครา
ทว่าสุดท้าย สิ่งที่นางได้รับตอบแทน คือการถูกทอดทิ้งให้นอนหนาวตายอย่างไร้ค่าในตำหนักรกร้าง
ชาตินี้...
สวรรค์เมตตาให้นางตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้งในเช้าหลังงานเลี้ยงชมบุปผา
ไม่มีอีกแล้วเสิ่นหว่านผู้อ่อนแอที่คอยต้มน้ำแกงไปคุกเข่ารอปรนนิบัติ
สิ่งที่นางขีดเส้นกั้นไว้ระหว่างเขากับนาง คือระยะห่างห้าก้าวตามกฎมณเฑียรบาลอันหนาวเหน็บ!
"ของขวัญพระราชทาน ให้นำไปเก็บลงคลังหลวง"
"อาหารที่พระองค์คีบให้ หม่อมฉันไม่แตะต้อง"
"และร่างกายนี้ หากพระองค์ประสงค์จะตอกย้ำความเป็นเจ้าของ... ก็เอาไปได้เพียงร่างกายเถิดเพคะ เพราะหัวใจของหม่อมฉัน มันตายไปตั้งแต่วานซืนแล้ว!"