ทรวงในใจนักเลง

คำว่า ‘นักเลง’ สำหรับคนทั่วไปคงเป็นพวกกุ๊ยที่ชอบสร้างปัญหาให้สังคม ตีรันฟันแทงกันว่าเล่น จะหาดีสักคนเห็นทีจะไม่มี เรียกได้ว่าใครได้ยินว่าลูกบ้านนั้นบ้านนี้เป็นนักเลงต่างก็สร้างความอับอายให้ครอบครัว แต่สำหรับสังคมนักเลงแล้ว คือพวกพ้อง พี่น้อง และมิตรสหายร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน
เช่นเดียวกับ ‘เกรียงไกร’ หรือไอ้ไกร เยาวราช ฉายาหมาบ้าเยาวราช นักเลงอย่างพวกมันไม่ได้รับใช้ผู้มีอิทธิพลคนไหน ไม่เคยใช้ปืนไว้ยิงกบาลใคร มีเพียงหมัดต่อหมัดและมีดที่ใช้ดวลกัน ทุกอย่างล้วนเพราะมีศักดิ์ศรีเดิมพัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ไอ้ไกรกำลังถูกเด็กเมื่อวานซืนท้าทายความเป็นนักเลงของมัน
"ไหนล่ะเงินของกู"
เศษเหรียญถูกควักออกมาจากกระเป๋ากางเกงโทรม ๆ มันเปรอะเปื้อนไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ใบหน้าและนิ้วมือเขรอะกรังที่กำเหรียญยื่นมาให้นักเลงหนุ่ม
"ยี่สิบบาท"
"ฉะ...ฉันหาได้มาแค่นี้จ้ะ"
"ดอกเงินกู้ของเจ็กมึงห้าสิบบาทไม่ใช่ยี่สิบบาท มึงจะลองดีกับกูเหรอวะไอ้หยก"
หยก เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีหมาด ๆ ถึงกับหัวหดเมื่อถูกเสียงตวาดลั่นนั้นตะคอกใส่เต็มหน้า ทำเอาร่างทั้งร่างถึงกับสั่นเทาด้วยความกลัว หลังจากที่รู้ว่าต้องใช้หนี้แทนอาเจ็กของตัวเอง หยกก็ออกตระเวนรับจ้างใช้แรงงานแบกหามไปไม่หยุดพัก เรียกได้ว่าหากมีสิ่งใดที่สามารถทำเงินได้ หยกก็ยินดีทำทันที แต่เงินจำนวนมากขนาดนั้นมันจะหามาจากไหนด้วยเวลาเพียงสามวัน
"ไม่เลยจ้ะ ฉันไม่เคยคิดอยากจะลองดีเลยนะจ๊ะ แต่เวลาแค่สามวัน ฉันหาเงินมาให้ไม่ทัน ขอฉันอีกสัก..."
"มึงเอ่ยปากขอกูเองนะว่าสามวันจะหาเงินมาใช้หนี้เจ็กของมึง"
"แต่ฉัน..."
"ถ้ามึงอยากใช้หนี้ให้เจ๊ก มึงก็ไปขายตัวในซ่องอย่างที่กูบอกก็จบ จะพิรี้พิไรทำไม เป็นผู้ชายไม่เสียหายอะไร อีกอย่างรูปร่างหน้าตามึง แขกคงชอบน่าดู"
"พี่ไกร ถึงตอนนี้ฉันจะหาเงินมาจ่ายพี่ไม่ได้ แต่พี่ก็เห็นแล้วว่าฉันไม่ได้คิดหนี ปล่อยให้ฉันได้ทำงานหาเงินใช้หนี้พี่เถอะนะ"
"งานที่ซ่องก็หาเงินได้ มึงติดใจตรงไหนวะ"
คำพูดของนักเลงตรงหน้าทำให้หยกถึงกับกัดฟันแน่นจนริมฝีปากแดงก่ำ อดีตที่ไม่น่าจดจำราวกับตามหลอกหลอนหยกไม่รู้จบ ‘ไอ้หยกลูกกะหรี่ มีแม่เป็นหญิงขายตัว’ คำคำนี้เป็นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของเด็กหนุ่มเสมอมา แต่วันนี้มันกลับมาทำร้ายหยกอีกครั้ง ชีวิตของเขามันไม่พ้น ‘กะหรี่’ และ ‘ซ่อง’ จริง ๆ สินะ
"ถ้าหากให้ฉันต้องขายตัวให้ผู้ชายมากหน้าหลายตา ฉันขอใช้ร่างกายขัดดอกพี่ไกรแทนยังจะดีกว่า"