พรานเฒ่าจาบองจอมอาคมผจญภัยเมืองผีแม่ม้าย (ภาค2)

"หลงป่ามาหรือจ๊ะพี่พราน เดินขึ้นเขามาตั้งไกล ยังไม่เห็นหอบเลย แข็งแรงกว่าหนุ่มบ้านข้าอีก" เอื้องถามเสียงหวาน
พรานเฒ่ายืดหลังขึ้นทันที "ก็พอเดินไหวอยู่ แม่หนู อย่าดูแต่ผมหงอก555" แต่พอก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สอง หัวเข่ากลับลั่นดังกร๊อบ สาวเอื้องหลุดหัวเราะ พรานเฒ่ารีบตบเสาบันไดแล้วบ่นว่า ไม้เรือนนี้เก่านัก ทำเอาหญิงสาวหัวเราะหนักกว่าเดิม
นางเข้ามาประคองแขน ชมว่าไหล่ยังผึ่งผาย มือยังหนักแน่น คนมีอายุเช่นนี้ คงรู้จักดูแลผู้หญิงได้ดีกว่าหนุ่มคะนอง จาบองซึ่งเคยทำหน้าดุใส่สมิงกลับยิ้มจนตาหยี เขาวางปืนพิงเสา แต่ยังให้ปลายสายสะพายคล้องอยู่ใกล้เท้า ยามนางเผลอหันไปยกขันน้ำ เขาก็แตะขมิ้นจากฝ่ามือลงข้างเสาอย่างรวดเร็ว ก่อนกลับมานั่งยืดอกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คำแก้วโผล่หน้ามาจากช่องฝาด้านหลังเพียงครู่เดียว กุมารน้อยรีบกระซิบเตือน

"นี้ลุงพราน ฉันจะบอกอะไรให้ หญิงตรงหน้าเป็นผี กลิ่นดินจากตัวนาง
แรงจนตามได้ถึงใต้ถุนแหนะ"

พรานเฒ่ากลับโบกมือไล่ทำท่ารำคาญ ตอบพึมพำตอบอย่างแผ่วเบา

"ข้ามีจมูกอยู่แล้วโว้ย เอ็งไม่ต้องห่วงไอ้เด็กเมื่อวานซืน"
"โหยลุง...เจอผู้หญิงสวย อกตูมไม่ได้เลย เสียอาการทุกรอบ คอยดูเถอะ
ฉันจะหัวเราะให้ฟันหัก"