เกิดใหม่อีกครั้ง ข้าขอเป็นสามัญชน

ตายไปครั้งหนึ่งด้วยความแค้น เกิดใหม่อีกครั้งด้วยความหวัง นี่คือเรื่องราวของหญิงสาวที่ไม่ยอมให้โศกนาฏกรรมซ้ำรอยเดิม และชายผู้รอคอยเธอมาข้ามภพชาติ ท่ามกลางวังวนที่เต็มไปด้วยพิษ และคำลวง

ไป๋หลิน คุณหนูแห่งตระกูลไป๋ ต้องสูญเสียลูกในท้อง ต้องตายด้วยมีดเล่มหนึ่งกลางท้องพระโรง ก่อนสิ้นลมนางเอ่ยเพียงประโยคเดียวว่าคำเขาผู้ที่ทรยศนาง หากมีชาติหน้า ขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย
ทว่าฟ้าดินกลับไม่ฟังคำขอนั้น เมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตนเองนั่งอยู่บนเกี้ยวเจ้าสาวหลังเดิม มุ่งหน้าสู่ตำหนักหมิงหยางเพื่อแต่งงานกับ เซียวจิ่ง ผู้ทีเป็นต้นเหตุแห่งโศกนาฏกรรมทั้งหมด ด้วยความทรงจำจากภพก่อน ไป๋หลินตัดสินใจไม่เดินซ้ำรอยเดิม นางเริ่มวางหมากทีละก้าวเพื่อให้นางเป็นอิสระ

ฉึก—!

ไม่มีใครคาดคิดว่ามู่หรงซูจะซ่อนอาวุธไว้ นางชักกริซเล่มเล็กออกมา แล้วแทงเข้าที่ท้องของไป๋หลินจนมิดด้ามอย่างอำมหิต

"ฮองเฮา—!" หลิวอิงที่ยืนอารักขาอยู่ใกล้ ๆ รีบพุ่งเข้าไปผลักมู่หรงซูสุดแรงจนนางล้มกระแทกพื้น

ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที จางเว่ย ก็กระโจนพุ่งเข้ามารับร่างบางของไป๋หลินเข้าสู่อ้อมแขน ร่างสูงประคองนางไว้แน่น ใบหน้าคมคายซีดเผือดด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว "ฮองเฮา! ไป๋หลิน!"

เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปากบางของไป๋หลิน มือเรียวกุมหน้าท้องของตนเองไว้ นางเจ็บปวดเหลือเกิน หยาดน้ำตารินไหลอาบแก้ม พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มติดขัดและพร่าเลือนลงทุกที...

สายตาที่เริ่มพร่ามัวหันไปมองจางเว่ย นางมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจ "พี่เว่ย... ข้า... ขอบคุณท่าน สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง... หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราได้พบกันอีกครั้ง... ข้าจะขอรับความจริงใจจากท่าน... แต่ในชาตินี้... ขอโทษด้วยที่ข้าไม่มีวาสนาจะรับมันได้ ขอท่านอย่าได้ถือโทษโกรธเคืองข้าเลย..."

จางเว่ยปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย "ไม่... ไม่ว่าชาติไหน ข้าก็จะมอบความรักทั้งหมดให้แก่เจ้า... ขอเพียงแค่เจ้าไม่จากข้าไป..."

ในจังหวะนั้นเอง เซียวจิ่งก็วิ่งมาถึง คนในตระกูลไป๋ต่างหลีกทางให้ฮ่องเต้ผู้เป็นสวามี เซียวจิ่งพุ่งเข้ามาโอบกอดร่างของไป๋หลินด้วยมือที่สั่นเทา พร่ำเอ่ยคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หลินเอ๋อร์... ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษ ยกโทษให้ข้าด้วย"

ไป๋หลินหันไปมองสวามี นางคลี่ยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ลมหายใจของนางรวยริน นางเอ่ยถ้อยคำสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและเย็นชาที่สุด "หากชาติหน้ามีจริง... ขออย่าให้ข้าได้พบกับท่านอีก... และข้า... จะไม่มอบหัวใจให้ท่านอีกตลอดกาล..."

เซียวจิ่งก็ร้องไห้ออกมาอย่างสำนึกผิดและสิ้นหวัง ทว่า... ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว มือบางที่กุมหน้าท้องไว้ร่วงหล่นลงสู่พื้น ร่างระหงแน่นิ่งไป ไป๋หลินด่ำดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์

"เฮือกกกก—!"

ไป๋หลินหอบหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ราวกับคนเพิ่งฟื้นคืนจากความตาย เสียงดนตรีบรรเลงปี่พาทย์และกลองมงคลดังอึกทึกครึกโครมกึกก้องไปทั่วสารทิศ ความรู้สึกราวกับพื้นดินสั่นไหวโคลงเคลงอยู่ตลอดเวลา ทำให้นางมึนงงไปหมด นางกะพริบตาปริบ ๆ ลืมขึ้นมองผ่านความมืดสลัว ก็พบว่าเบื้องหน้ามีผ้าคลุมหน้าสีแดงปักลายหงส์คู่บังใบหน้าอยู่ ในมือกุมพัดปักลายหงส์เอาไว้แน่น

นางรีบวางพัดลงบนตัก ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้นออก แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ข้ากลับมาอยู่ในเกี๊ยวเจ้าสาวได้อย่างไร

ไป๋หลินพยายามรวบรวมสติ ความรู้สึกเจ็บปวดที่ ถูกกริชแทงเข้าที่หน้าท้องก่อนสิ้นใจนั้นยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางจำได้แม่นยำว่าในวาระสุดท้ายของชีวิต นางได้ตั้งจิตอธิษฐานต่อหน้าฟ้าดินไว้ว่าอย่างไร นางไม่ปรารถนาจะได้พบเจอหรือเกี่ยวข้องกับบุรุษใจหินอย่างเซียวจิ่งอีก แต่ไฉนสวรรค์ถึงได้เล่นตลกกับนาง ส่งนางให้กลับมาอยู่ในเกี๊ยวเจ้าสาวที่กำลังเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าสู่ตำหนักหมิงหยางอีกครั้งเล่า

ความน้อยเนื้อต่ำใจพรั่งพรูขึ้นมา นางอดไม่ได้ที่จะนึกตัดพ้อต่อโชคชะตา ฟ้าดินไร้ปราณี ดุจดั่งโรงละครล้อเล่นกับผู้คน... หากสวรรค์จะเมตตา สร้างปาฏิหาริย์ให้ข้าได้ย้อนเวลากลับมา ไฉนจึงไม่เมตตาให้สุดทาง ส่งข้าให้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมนี้ไปเสียเล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งหนักใจ นางจะทำอย่างไรต่อไปดี สุดท้ายชะตากรรมก็ยังคงผลักไสให้นางต้องก้าวเข้าสู่ตำหนักหมิงหยางและแต่งงานกับเซียวจิ่งผู้นั้นอีกครั้ง