เนตรอัปมงคล เล่ม 2

"ดวงจิตอันน้อยนิดของเจ้า ทำไมถึงลงมายังยมโลกได้"
เว่ยหลิ่งจือตื่นตระหนกหลังได้ยิน นางบีบนิ้วเข้าหากันดั่งคนทำความผิดมา
"หืม" ท่านพญายมหรี่ตามองนาง
"คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะ ข้าโกรธคนผู้หนึ่งที่เขามากลั่นแกล้งข้า ก็เลย เอ่อ" นางจิ้มนิ้วชี้เข้าหากันเบา ๆ
"เจ้าทำอันใดลงไป"
ท่านพญายมถึงกับมองนางอย่างไม่ไว้วางใจ
"ข้าก็แค่ดีดอัคคีโลหิตมารใส่เขาไป แต่ว่าข้าดีดดวงน้อย ๆ เท่าเห็บสุนัขเอง"
ท่านพญายมถึงกับชะงัก ก่อนหัวเราะออกมาดัง ๆ มองหลานสาวแล้วส่ายหน้าอย่างสุดจะเอือมระอาใจ
"เจ้าช่างชั่วร้ายเหมือนบิดา"