จางเวยหนิงชายาปัญญาอ่อนของรัชทายาท

เซียวจิ่งเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความโกรธที่กำลังเดือดพล่าน
"วังหลวงไม่ใช่สถานที่ให้เจ้ามาเล่นสนุก และยิ่งไม่ใช่เล้าไก่นำพวกมันกลับไปเดี๋ยวนี้"
"ไม่เอา! ข้าจะเลี้ยง!" จางเวยหนิงทำแก้มป่อง กระทืบเท้าเร่าๆ อย่างขัดใจ
"น้องสาวคนสวยบอกว่าสตรีที่จะแต่งงานต้องรู้จักดูแลจวน ข้าก็เลยจะฝึกดูแลไก่สิบตัวนี้ก่อนดูแลตำหนักของท่านอย่างไรเล่า ข้าตั้งชื่อให้พวกมันด้วยนะ ตัวนี้ชื่อต้าไป๋ ส่วนตัวที่กำลังวิ่งไปทางนั้นชื่อเสี่ยวเฮย!"
พูดจบนางก็ปล่อยไก่ในมือลงพื้น ฝูงไก่ที่ตกใจเสียงตวาดของรัชทายาทต่างพากันวิ่งเตลิดไปคนละทิศคนละทาง ทว่าจางเวยหนิงกลับจงใจวิ่งไล่ตาม ‘เสี่ยวเฮย’ ไก่ขนดำที่วิ่งมุ่งหน้าไปยังมุมอับหลังภูเขาจำลอง ซึ่งเป็นจุดที่นางสังเกตเห็นขันทีท่าทางมีพิรุธคนหนึ่งยืนด้อมๆ มองๆ อยู่ก่อนหน้านี้
"หยุดนะเสี่ยวเฮย! อย่าวิ่งไปกวนพี่ชายขันทีตรงนั้นสิ!" จางเวยหนิงตะโกนเสียงใส ร่างบางถลาเข้าไปหลังภูเขาจำลองอย่างรวดเร็ว นางแกล้งสะดุดชายกระโปรงตัวเองแล้วพุ่งชนขันทีผู้นั้นอย่างจัง
โครม!
ขันทีคนนั้นล้มกลิ้งลงไปกับพื้น ห่อกระดาษเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อหล่นตุ้บลงมา