สหายร่วมสาบาน... ไฉนลงเอยเป็นฮูหยินร่วมเตียง (เรื่องสั้น)

'เมื่อคืนข้ากับเขา... เผลอมีอะไรกันในป่า!'

"โอ๊ยยยย..."

หลินเหมี่ยวยกมือขึ้นกุมขมับ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวจากอาการสร่างเมาพลันแดงก่ำลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นกระหน่ำรัวแทบจะทะลุออกมานอกอก

นางรีบขยับตัวออกห่าง กวาดสายตามองหาเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหิน ก่อนจะคว้ามาสวมใส่อย่างลุกลี้ลุกลนด้วยมือที่สั่นเทา

การขยับตัวของนางทำให้บุรุษที่นอนอยู่รู้สึกตัว หลี่ชิงโปค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาคมกริบที่มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอ บัดนี้กลับทอประกายลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

เขายันกายลุกขึ้นนั่ง เผยให้เห็นร่องรอยแห่งค่ำคืนที่นางเป็นผู้ฝากฝังไว้บนลาดไหล่

ทำให้บรรยากาศรอบกายอึดอัดจนแทบขาดใจ สถานะเพื่อนที่นางเคยยึดมั่นมาตลอดพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

หลี่ชิงโปจ้องมองสตรีตรงหน้าที่กำลังทำหน้าเหมือนโลกจะแตก เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะเอ่ยปากรับผิดชอบอย่างลูกผู้ชาย

"หลินเหมี่ยว เรื่องเมื่อคืนข้าจะให้ท่านแม่ไป..."

"หยุด! ห้ามพูดอะไรทั้งนั้นนะ?!"

หลินเหมี่ยวตวาดแหวขึ้นมาทันที นางชี้หน้าเขาด้วยนิ้วที่สั่นระริก ใบหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

"หากเรื่องที่เรา... เอ่อ... ข้าหมายถึงเรื่องเมื่อคืน"

นางเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวต่อ

"หากเรื่องนี้หลุดลอดออกไปจนเป็นข่าวลือ ข้าคงโดนจับไปแห่ประจาน แล้วถูกจับถ่วงน้ำแน่ๆ ตระกูลจางคงไม่มีหน้าไปสู้ผู้คนอีกต่อไป!"

บุรุษหนุ่มหน้าตายชะงักงัน คำว่าไปสู่ขอถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ชิงโป... ข้าขอร้องล่ะ"

นางสูดลมหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดแม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบระเบิด

"เจ้าห้ามปริปากบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด ให้มันตายไปกับเราสองคน ถือเสียว่าเมื่อคืนพวกเราแค่เมามาก... เรายังเป็นสหายร่วมสาบานกันเหมือนเดิม เข้าใจหรือไม่?!"

หลี่ชิงโปจ้องมองสตรีที่พยายามขีดเส้นกั้นสถานะด้วยท่าทีลุกลน แววตาของเขาหม่นแสงลงวูบหนึ่ง กลายเป็นความนิ่งงันที่อ่านไม่ออก

มุมปากที่เคยยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อครู่ กลับมาเรียบตึงเป็นเส้นตรงอีกครั้ง เขามองนางอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าของตนเองขึ้นมาสวมใส่อย่างเชื่องช้า

"อืม"