บ่วงวิวาห์ประกาศิต

"พี่ขอโทษ พี่มันโง่เองที่ปล่อยให้ความทิฐิและอีโก้บ้าๆ บังตา พี่ทำร้ายจิตใจเธอมาตลอด แต่เชื่อพี่เถอะนะมุก หัวใจของพี่มีแค่เธอคนเดียวจริงๆ"

"อย่าโกหกมุก!"

มุกตาภาตะโกนก้องทั้งน้ำตา ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้นจนตัวโยน

"ถ้าพี่ดินรักมุกจริง ที่ผ่านมาพี่จะไม่ทำร้ายมุกด้วยคำพูดใจร้ายพวกนั้น จะไม่เอาผู้หญิงคนอื่นมาเย้ยหยาม และจะไม่ทำให้มุกต้องรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรเลยตลอดเวลาที่แต่งงานกัน ฮือพอทีเถอะค่ะ ปล่อยมุกไปเถอะนะ มุกเหนื่อยแล้ว มุกไม่อยากเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว"

ภาพภรรยาที่ร้องไห้จนแทบขาดใจตายตรงหน้า ทำให้ปฐพีตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งว่า ความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิต ไม่ได้มีค่าอะไรเลยเทียบกับการสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไป

ร่างสูงยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้นห้องอย่างไร้ศักดิ์ศรี สองมือหนายกขึ้นกุมมือบางของภรรยาขึ้นมาแนบแก้มสากของตนเอง หยาดน้ำตาลูกผู้ชายที่กลั้นมานานไหลร่วงรินลงมาเงียบๆ สะท้อนความเจ็บปวดสำนึกผิดที่อัดแน่นอยู่เต็มอก

"พี่ขอร้องล่ะมุก อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะ"

เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นสะท้านจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวอีกสักครั้งเถอะนะคนดี พี่สัญญาว่าต่อจากนี้ จะไม่มีผู้หญิงคนไหน หรือแม้กระทั่งตัวพี่เองที่จะทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอีกแม้แต่หยดเดียว กลับบ้านของเรานะมุก กลับไปกับพี่นะ"

มุกตาภานิ่งอึ้ง มองภาพสามีผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดคุกเข่าอ้อนวอนเธอทั้งน้ำตา หัวใจดวงน้อยที่แหลกสลายสั่นไหวอย่างรุนแรง ท่ามกลางความเงียบงันและรอยแผลที่ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ เธอกลับไม่รู้เลยว่า สมควรจะใจอ่อนให้ผู้ชายคนนี้เป็นครั้งสุดท้าย หรือควรจะเดินหน้าตัดขาดความสัมพันธ์เพื่อรักษาชีวิตและหัวใจของตัวเองต่อไปดี

ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องนอนกว้างอยู่ครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและหยาดน้ำตาที่ยังคงคลอหน่วยอยู่ในดวงตาทั้งสองคู่ ปฐพียังคงคุกเข่ากุมมือเธอไว้แน่น ราวกับว่าหากเขาปล่อยมือออก แม้แต่นิดเดียวเธอก็จะหายวับไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล

มุกตาภากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกลงไปในแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิดของสามี ก่อนจะค่อยๆดึงมือของตนเองกลับอย่างแผ่วเบา

"กลับไปก่อนเถอะค่ะพี่ดิน..."

เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าเด็ดเดี่ยวในความรู้สึก

"ตอนนี้มุกยังไม่พร้อม มุกสับสนและต้องการเวลาทบทวนทุกอย่าง"

ปฐพีชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"ไม่ มุก พี่ไม่กลับ พี่จะอยู่กับเธอที่นี่ จะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้นจนกว่าเธอจะยอมกลับบ้านกับพี่"

"ถ้าพี่ยังดื้อดึงไม่ยอมไป มุกนี่แหละค่ะที่จะหนีพี่ไปให้ไกลกว่าเดิม และพี่จะไม่มีวันได้เจอมุกอีกเลย"

คำขู่ที่ออกจากปากภรรยาทำให้ปฐพีชะงักค้างไป เขารู้ดีว่ามุกตาภาไม่ใช่คนพูดเล่น และความอดทนของเธอก็เดินทางมาถึงขีดสุดแล้ว หากเขายังดันทุรังเซ้าซี้ต่อ มีแต่จะผลักไสให้เธอเตลิดหนีไปไกลจนยากจะดึงกลับ
ชายหนุ่มขบกรามแน่น ฝืนกลืนความเจ็บปวดและหวาดกลัวลงท้อง ก่อนจะค่อยๆ พยุงร่างสูงใหญ่ของตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"ก็ได้ครับ พี่จะกลับไปก่อน"

ปฐพีเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตายังคงอาลัยอาวรณ์และเจือแววเวทนา

"แต่พี่ขอร้องนะมุก ให้เวลาพี่ได้พิสูจน์ตัวเองเถอะนะครับ"

ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมหมุนตัวเดินจากไป เขากลับตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางอีกนิด โน้มใบหน้าลงต่ำแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของภรรยาอย่างทะนุถนอม เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความรัก ความอาลัยอาวรณ์ รวมถึงความสำนึกผิดที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ


******************************************************

* เนื้อเรื่องมีความดราม่าพอประมาณ พระเอกมีใจร้ายในช่วงแรก แต่เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะสูญเสียผู้หญิงที่รักไป ก็เริ่มสำนึกผิดและพยายามกลับตัวกลับใจเพื่อแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น ก่อนจะสายเกินไป

* เนื้อเรื่องเน้นความสัมพันธ์และพัฒนาการความรักระหว่างพระเอกกับนางเอกเป็นหลัก มีทั้งความเจ็บปวด ความเสียใจ การสำนึกผิด และการให้โอกาสกันอีกครั้ง จบสุขนิยมค่ะ

* ซื้อผ่านหน้าเว็บราคาจะถูกกว่า iOS! นะคะ
* อ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ

**ขอขอบคุณทุกๆการสนับสนุนค่ะ **