รักครั้งนี้มิอาจลืมเลือน

วันนั้นนางส่งเขาจนเกวียนเลี้ยวพ้นปากตรอก หลิวซือเฉิงหันกลับมามองหลายครั้ง นางเองก็ยืนอยู่ที่เดิมจนมองไม่เห็นเขาแล้วจึงกลับเข้าเรือน

ผู้ใดจะคิดว่าอีกเจ็ดวันต่อมา คนที่รับปากว่าจะกลับมากินอาหารกับนาง จะถูกหามกลับเข้าประตูเช่นนี้

เหยาเหวินมาถึงเรือนสกุลหลิวก่อนฟ้ามืด ชิงเถาพาเขาเข้ามาในห้อง หลินเสวี่ยเหม่ยจึงลุกจากข้างตั่งแล้วถอยให้ทันที

หมอชราวางหีบยาลง ตรวจร่างหลิวซือเฉิงอย่างละเอียด เขาเห็นบาดแผลตรงหน้าอกก็รู้แล้วว่าไม่อาจช่วยได้ แต่เมื่อหันไปเห็นแววตาของคนที่ยืนรออยู่ กลับต้องก้มลงตรวจอีกครั้ง

หลินเสวี่ยเหม่ยมองตามทุกการเคลื่อนไหวของเขา ครั้นเห็นเหยาเหวินเก็บมือกลับ นางก็ขยับเข้าไปใกล้

"ต้องใช้ยาอันใดเจ้าคะ ท่านเขียนมา ข้าจะให้ชิงเถาไปซื้อ"

เหยาเหวินยังไม่ตอบ เขาดึงผ้าขึ้นคลุมร่างหลิวซือเฉิงให้เรียบร้อย ก่อนจะหันมาหานาง "ฮูหยิน เขาไปแล้ว"

หลินเสวี่ยเหม่ยมองหมอชราอยู่ชั่วครู่ คล้ายไม่เข้าใจว่าเขากล่าวถึงผู้ใด สายตาเลื่อนจากใบหน้าเหยาเหวินไปยังหีบยาที่ยังปิดอยู่ แล้วกลับมาหยุดบนมือของเขา

"ท่านยังไม่ได้ใช้ยาเลย"

"บาดแผลอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจ อีกทั้งเสียโลหิตมาก ข้าไม่อาจ..."

"ท่านลองอีกครั้งเถิดเจ้าค่ะ" นางรีบจับชายแขนเสื้อเขาไว้ ก่อนเขาจะกล่าวจบ "เมื่อก่อนท่านก็เคยบอกว่าท่านแม่อาการไม่ดี แต่ภายหลังก็รักษาได้ ซือเฉิงยังหนุ่ม เขาไม่เคยป่วยหนักสักครั้ง ท่านลองอีกครั้งได้หรือไม่"

ชิงเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มร้องไห้ หลินเสวี่ยเหม่ยได้ยินก็หันไปมอง นางอยากบอกสาวใช้ว่าอย่าร้อง หมอยังอยู่ตรงนี้ หลิวซือเฉิงยังนอนอยู่บนตั่ง ไม่ได้จากไปที่ใด

ทว่าเมื่อมองกลับมา เหยาเหวินกลับค้อมศีรษะลงตรงหน้านาง

"หลิวฮูหยิน ข้าเสียใจด้วย"

หลินเสวี่ยเหม่ยยืนอยู่เช่นนั้น มือข้างหนึ่งยังจับชายแขนเสื้อของหมอชราไว้ นางค่อย ๆ คลายนิ้วออก ก่อนจะถอยไปนั่งข้างตั่งอีกครั้ง