นับหนึ่งอีกครั้งกับพิชญ์พาย

พิชญ์พายคือดาราหนุ่มอินฟลผู้มีบุคคลิกอบอุ่นและอ่อนโยนเป็นที่รักใครของแฟนคลับหลาย ๆ คนรวมถึงนับหนึ่งด้วยที่มองพิชญ์พายราวกับเจ้าชายในฝัน แต่วันหนึ่งเขากลับค้นพบว่า เจ้าชายที่เขาเคยรู้จักตลอดมาจะมีตัวตนอันตรายซ่อนอยู่ เขาทั้งปากร้าย เสเพล เป็นที่สุด

"กลับไปซะ นับหนึ่ง ที่นี่มันอันตราย ไม่เหมาะกับคนอย่างคุณหรอก"
นับหนึ่งส่ายหน้า น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด
ยิ่งเห็นความดื้อรั้นนั้น พิชญ์พายก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิด ที่อีกฝ่ายไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย
ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทอดสายตามองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียง ด้วยท่าทีห่างเหิน ราวกับคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
"เตรียมตัวซะ ผมจะให้คนขับรถไปส่ง"
พูดจบ พิชญ์พายก็หันหลังจะเดินออกไป แต่นับหนึ่งกลับรีบลงจากเตียงอย่างไม่คิดชีวิต สองแขนสั่นเทาโอบรัดเอวสอบจากทางด้านหลังไว้แน่น
วางใบหน้าที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตาแนบลงบนแผ่นหลังกว้าง
"ฮึก… ไม่เอา ผมไม่ไป…" เสียงหวานสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ
"จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง ว่าที่ผ่านมามันคืออะไรกันแน่ คุณพิชญ์ตอบผมสิ… คุณก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม"
พิชญ์พายจิ๊ปาก สองมือหนาแกะฝ่ามือเล็กที่รัดเอวออกอย่างไม่ออมแรง ก่อนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากันตรง ๆ
"ผมไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น ที่ผ่านมามันก็แค่เกมสนุก ๆ ที่ผมเอาไว้เล่นแก้เบื่อเท่านั้น นับหนึ่ง"
น้ำเสียงทุ้มตวาดกร้าว สายตาที่มองมามีแต่ความเย็นชา
"และตอนนี้ผมก็เบื่อแล้วด้วย… รีบกลับไปซะ"
คำตอบที่หลุดออกจากปากของคุณชายแสนดี ทำเอานับหนึ่งชาวาบไปทั้งร่าง
คล้ายถูกผลักให้ร่วงหล่นจากหน้าผาสูงชัน
เขาซวนเซถอยหลัง ไปทรุดนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง
สองตาเบิกกว้าง มองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา ที่รื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
"แค่เกม… งั้นเหรอครับ?"
เสียงหวานเอ่ยถามอย่างปวดร้าว หยาดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นลงมาอาบแก้มเนียน
"ถ้าหูไม่หนวกผมก็หมายความตามนั้นแหละครับ หนึ่ง!"
ไม่คาดคิดเลยว่าคำพูดที่กรีดแทงหัวใจที่สุด จะออกมาจากปากของผู้ชายที่เขารักที่สุด
ที่ผ่านมาความอบอุ่น ความใส่ใจ การกระทำที่แสนดีเหล่านั้น มันคือเรื่องหลอกลวงทั้งหมดเลยงั้นหรือ?
นับหนึ่งส่ายหน้าช้า ๆ อย่างรับความจริงไม่ได้
แม้คำพูดจะหลอกลวงกันได้ แต่สัมผัสและแววตาที่ผ่านมามันของจริง
เขาเชื่อสัญชาตญาณตัวเองว่าพิชญ์พายก็ต้องรู้สึกบางอย่างกับเขาแน่ ๆ
แต่แล้วยังไงล่ะ?
ในเมื่อ อีกฝ่ายใจร้ายมองเขาเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น เขาก็ไม่อาจทนทำตัวน่าสมเพชให้อีกฝ่ายดูถูกได้อีกต่อไป
เด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างเด็ดเดี่ยว
ก่อนจะเดินผ่านหน้าพิชญ์พายไปโดยไม่เอ่ยคำลาแม้แต่คำเดียว
ทว่าก้าวเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว มือของเจ้าของห้องก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างแรงจนนับหนึ่งต้องหยุดก้าวเดิน
"จะไปไหน?" เสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยถาม
นับหนึ่งหันกลับมาช้า ๆ ดวงตานึ่งขึงไร้ซึ่งอารมณ์สั่นไหวเหมือนที่ผ่านมา
"ก็คุณไล่ให้ผมกลับไปไม่ใช่เหรอครับ ผมก็จะกลับนี่ไง"