พรานเฒ่าจาบองจอมอาคมผจญโคตรสมิง (ภาค3)

ลมข้ามโป่งเปลี่ยนทิศ กลิ่นไหม้บางอย่างลอยเข้าจมูกจาบอง แกเงยหน้า ขณะเดียวกันเสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้นจากฝั่งต้นตะเคียน กระทิงตัวหนึ่งสะดุ้งทั้งร่าง เลือดกระเซ็นจากหัวไหล่ ฝูงสัตว์แตกกระจาย หมูป่าวิ่งชนกันก่อนหายเข้าดง เสียงกีบหนักกระแทกพื้น จนคำแสนรู้สึกได้ผ่านลำต้นกระบก

"เห้ย....เกาะไว้!" พรานเฒ่าตะโกน
กระทิงบาดเจ็บ พุ่งตรงมาทางเนิน มันเสียหลักในหลุมรากไม้ ก่อนลำตัวใหญ่กระแทก ต้นกระบกอย่างแรง เสียงไม้แตกลั่นอยู่ใต้เท้า คานด้านคำแสนหลุดจากง่าม พื้นห้างเอียงวูบ ปืนของเขาไถลไปติดเชือก ส่วนตัวเขาหล่นพ้นขอบจนสายรัดเอวรั้งไว้แน่น คำแสนห้อยอยู่ข้าง ลำต้น เท้าถีบหาที่เหยียบ กระทิงด้านล่างสะบัดหัว เขาของมันครูดเปลือกไม้ดังแกรก พรานเฒ่าคว้าเชือกไว้ได้ แต่กิ่งที่รองตัวแกกำลังปริออกอีกด้าน

"ไอ้แสน รีบขึ้นมาทางข้า!"

ยังไม่ทันที่คำแสนจะจับมือพรานเฒ่า ปลายกิ่งแห้งเหนือศีรษะก็หักฟาดลงบนปมเชือก สายรัดรูดพาเขาตกไปกระแทกพุ่มหวายด้านหลัง โชคดีที่กอไม้รับร่างไว้ ชายหนุ่มกลิ้งลงเนิน อย่างควบคุมไม่ได้ กระทิงได้ยินเสียงจึงหันตาม เขารีบลุกวิ่งโดยไม่มีเวลาคว้าปืน
เสียงจาบองเรียกตามมา แต่ถูกเสียงสัตว์หายใจครืดคราดกลบหมด คำแสนกระโจนข้าม รากไม้ หลบเข้าร่องแคบที่กระทิงผ่านยาก กิ่งไม้ได้เกี่ยวเสื้อขาด เขาวิ่งจนเห็นเพียงเงาดำตรงหน้า ก่อนพื้นดินจะหายไปใต้เท้า ร่างชายหนุ่มตกลงในร่องห้วย น้ำเย็นกระแทกหน้า เขาพยายามยันตัวลุก แต่ข้อเท้าซ้ายปวดแปลบจนทรุดลงอีกครั้ง เหนือตลิ่งมีเสียงกิ่งไม้หัก กระทิงบาดเจ็บยังตามมา เลือดของมันหยดจากหน้าอกลงบนดินเป็นทาง คำแสนคว้ามีดสั้น จากเอว เขารู้ว่ามีดเล่มนั้นแทบช่วยอะไรไม่ได้ แต่ในมือไม่มีสิ่งอื่นแล้ว ข้อมือของเขาถูกใคร บางคนจับไว้
"อย่าส่งเสียง มาทางนี้"
หญิงสาวผมยาวยืนอยู่ข้างรากไม้ ใบหน้าซีดนวลของเธออยู่ใกล้จนคำแสนเห็นหยดน้ำบนคิ้ว เขาไม่มีเวลาถาม หล่อนดึงแขนเขาให้คลานลอดช่องระหว่างรากตะเคียน เข้าไปในโพรงแห้ง ด้านในมีกลิ่นเนื้อไม้กับดินเย็นจัด คำแสนกัดฟันกลั้นเสียงเมื่อข้อเท้าครูดหิน