ฮูหยินเกิดใหม่ของขุนนางชั่วช้า

เมื่อคุณหนูตระกูลกู้ คุณหมอสาวผู้เพียบพร้อมและหลงตัวเองขั้นหนัก
ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ ‘ซ่งจิ่นอิ๋น’
บุตรสาวคหบดีใหญ่ที่เอาแต่ผลาญเงินทองและทุบตีสามีไม่เว้นวัน
ตื่นมาวันแรก นอกจากจะพบว่าเรือนถังแตกไม่มีเงินซื้อข้าวสารแล้ว
ยังพบว่าสามีรูปงามปานลาภลอยเป็นพวกคลั่งรัก
ยอมขายทุกอย่างที่ตนมีเพื่อนำเงินมาปรนเปรอความโลภของฮูหยิน

‘เฉินหลวนเจิน’ เชื่อฟังภรรยาโดยไร้เงื่อนไขเหมือนสุนัขเชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง
แม้ในพล็อตเรื่องเดิมเขาจะถูกมีดกรีดหน้าจนเสียโฉม ก็โกรธภรรยาเป็นอย่างใครเขาเสียที่ไหน!
ท้ายที่สุดเขายังต้องกลายเป็นขุนนางชั่ว โดนโทษประหารเพราะความโลภของภรรยา
ในเมื่อนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยให้สามีรูปงามถลำลึกจนกลายเป็นขุนนางชั่วได้อย่างไร
----------------------
"เจ้าตื่นแล้วหรือ? ข้าจะให้บ่าวนำน้ำแกงมาให้... สะ โสม... ข้าจะไปหามาให้เจ้า"
"กินเท่าที่มีเถอะ อย่าสิ้นเปลือง ข้าต้องการกินอาหารที่มีในเรือน ไม่ต้องซื้ออะไรทั้งสิ้น เรื่องปัญหาการเงินในเรือน วันนี้ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย"
ไม่ขาดคำดี คนที่ทำทีจะประท้วงภรรยาก็ต้องกลืนทุกคำลงคอไป นัยน์ตาคมกริบฉายแววตกตะลึงระคนไม่เชื่อหู
ร่วมปีที่แต่งงานกันมา ซ่งจิ่นอิ๋นมีแต่จะเรียกร้องเอาข้าวของราคาแพง ไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะพูดคำว่า ‘อย่าสิ้นเปลือง’ หรือเสนอตัวมาช่วยจัดการปัญหาการเงิน มีแต่จะล้างผลาญเงินให้สิ้นซากเสียมากกว่า นางไม่เคยเห็นเขาเป็นสามี อย่าว่าแต่จะเรียกมานอนเตียงเดียวกันเลย แม้แต่คืนวันเข้าหอ หลังจากที่นางแย่งชิงเขามาจากสหายได้แล้วนางก็ถอดหน้ากากดรุณีน้อยผู้ไร้เดียงสา เปลี่ยนเป็นหญิงร้ายกาจที่เขาไม่รู้จัก...
"ตอนนี้เงินในเรือนแทบไม่มีเหลือ ท่านไม่อยากเป็นขุนนางแล้วจะไปเป็นขอทานรึไง"
นางหัวเราะคิกคัก ยกมือเรียวงามขึ้นป้องปากอย่างมีจริต ก่อนจะลุกขึ้นยืนสุดความสูงจนชุดขาวสะอาดทิ้งตัวลงตามรูปร่างระหง นางขยับก้าวเดินไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองสามีที่ยังนั่งเอ๋ออยู่บนเตียง
"เอาล่ะ ข้าจะบอกความจริงกับท่านก็ได้ ซ่งจิ่นอิ๋นผู้นั้นได้ข้ามสะพานไน่เหอไปปรโลกเป็นที่เรียบร้อย ตัวนางทำบาปกรรมไว้มากมายนัก เมื่อหมดอายุขัย ยมทูตขาวดำก็พาตัวนางไปลงนรก ส่วนข้า... คือเทพธิดาแห่งหุบเขาโอสถผู้งดงาม มีนามว่ากู้ซิงเหมย ท่านจะเรียกข้าอาเหมย หรือจะเรียกข้าอาอิ๋นเช่นเดิม ข้าก็ไม่ติดอะไร ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูเอาแต่ใจผู้นี้แล้ว ข้าย่อมจะต้องแก้ไขความผิดพลาดของนาง ดูแลสามีนางให้ดี ท่านคงไม่รู้ว่าข้าน่ะเป็นถึงหนึ่งในสามมหาเทพแห่งเรือนโอสถเทวะเชียวนะ!"
ในเมื่อพูดดี ๆ กันไม่รู้เรื่อง นางก็ขอรับบทเทพธิดาแห่งหุบเขาโอสถที่จดมาจากคนไข้จิตเวช อดีตผู้กำกับท่านหนึ่งไปเลยละกัน!
ในห้องเงียบงันเหลือเพียงเฉินหลวนเจินที่ยืนตัวแข็งทื่อ ลำคอแห้งผาก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย ขณะเข้าไปกุมมือน้อยของภรรยาที่หันไปหยิบคันฉ่องทองแดงใบเล็กมาถือเอาไว้ ส่องหน้าตนเองแล้วชื่นชมว่างามนัก
"อาอิ๋น... รอข้าได้รับเบี้ยหวัดเมื่อไร ข้าจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาเจ้า เจ้าอดทนหน่อยนะ"