เรือนไร้เงา

ปรางเชื่อมาตลอดว่าภาพถ่ายของคนตายเป็นเพียงกระดาษกับความทรงจำ… จนกระทั่งเธอรับงานที่เรือนริมบึงหลังหนึ่ง
ค่าจ้างก้อนโตแลกกับการบูรณะภาพเก่าสามร้อยภาพ ที่พักหนึ่งเดือน และข้อแม้ว่าห้ามนำภาพออกจากเรือน สำหรับช่างซ่อมภาพถ่ายที่กำลังติดหนี้ค่าเช่าร้าน งานนี้จึงเป็นโอกาสที่เธอไม่อาจปฏิเสธ
แต่ไม่มีใครบอกว่า บึงหลังเรือนจะไม่สะท้อนสิ่งใด เสียงฝนจะเงียบหายทันทีที่ก้าวพ้นประตู และหญิงสาวผู้ว่าจ้างจะมองเธอราวกับรอคอยมานานแสนนาน
ลำดวนงดงาม อ่อนโยน และมีบางอย่างที่ปรางอธิบายไม่ได้ เช่นเดียวกับกฎประหลาดของบ้าน
อย่าลงท่าน้ำหลังพระอาทิตย์ตก
อย่าเปิดห้องที่ล็อกไว้ฝั่งตะวันออก
และหากได้ยินใครเรียกชื่อยามค่ำคืน… อย่าขานรับจนกว่าจะแน่ใจว่าเป็นเสียงของเธอ
ยิ่งปรางซ่อมภาพให้ชัดขึ้น ปริศนารอบตัวลำดวนกลับยิ่งลึกลง ขณะที่ความหวาดระแวงค่อย ๆ ปะปนกับความผูกพัน จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าตนอยากทำงานให้เสร็จแล้วจากไป หรืออยากมีเหตุผลให้อยู่ต่อ
ในเรือนที่เก็บภาพของผู้คนซึ่งถูกลืม ปรางจะค้นพบอะไรอยู่ใต้รอยซีดจาง…
และเหตุใดคนที่เธออยากเข้าใกล้ที่สุด จึงเป็นคนที่เธอรู้จักน้อยที่สุด