(หย่า)รักกันในวันที่สาย

*ซื้อผ่าน Apple ราคาจะสูงกว่าช่องทางอื่นนะคะ เนื่องจากต้องจ่าย % เยอะกว่า
ไฟล์แรกเป็นไฟล์แก้ไขคำผิดแค่ครั้งเดียวนะคะ อาจมีเล็ดรอดสายตาไปบ้าง
#ส่วนตอนพิเศษมาตอนเดือนหน้าน้าาา เดี๋ยวแจ้งอีกทีว่าจะมีกี่ตอน ขออิงตามยอดโหลดนะคะ
100 เล่มขึ้นไป จะเขียนตอนพิเศษเพิ่ม 5 ตอนค่ะ / ถ้าไม่ถึงจะมีแค่ 3 ตอนค่ะ

เรื่องนี้อาจะมีข้อผิดพลาดอยู่บ้างและก็ช้าพอสมควร เนื่องจากคนเขียนติดปัญหาได้ปกไม่ตรงตามความต้องการค่ะ ก็เลยทำให้นอยด์ไปหลายวันเลย จนไม่มีอารมณ์จะเขียนงานต่อ ตอนแรกตั้งใจว่าจะเทแล้ว แต่รู้สึกเสียดายค่าหน้าปกที่จ้างวาดมา ก็เลยรีบๆทำให้มันเสร็จ
อย่าเพื่งให้หนึ่งดาวกันเด้อ เพราะเรื่องนี้น้องเกือบเทไปแล้วจริงๆค่ะ แต่สุดท้ายก็มีแรงฮึดมาทำต่อให้จบ T_T

ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ.ที่นี้ ขอบคุณที่อุดหนุนหนักเขียนตาแดงๆนะคะ (ตาแดงเนื่องจากโต้รุ่งมาหลายวัน)

-----------------------------------

การแต่งงานที่เกิดขึ้นจากพินัยกรรมทำให้ ‘อันดามัน’ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับ ‘คีริน’ ผู้ชายที่พ่อบุญธรรมพร่ำสอนมาเสมอว่า...เขาคือพี่ชาย อันดามันไม่มีทางรู้เลยว่า เหตุใดพ่อบุญธรรมถึงอยากให้เธอแต่งงานกับคีริน ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเกลียดเธอจนเข้าไส้ เกลียดจนเคยเกือบจะฆ่าเธอให้ตาย แต่วันนึ่ง…กลับต้องมาใช้ชีวิตด้วยกันในฐานะสามีภรรยา

...แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไป ในเมื่อหัวใจของเธอมีแต่เขา ส่วนหัวใจของเขามีแต่ความแค้น และการแต่งงานในครั้งนี้ คีรินไม่ได้รักเธอเลย เขาเพียงแค่หลอกล่อให้เธอยอมยกมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ แล้วพอได้ทุกอย่าง เขาก็จะเฉดหัวเธอทิ้งทันที!


-ตัวอย่างบางช่วง-



อันดามันนอนนิ่งงัน หัวใจที่เคยเต้นอ่อนแรงกลับมาเต้นระส่ำ เธอมองหน้าเขาด้วยความสับสน กะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูชุบน้ำที่วางอยู่ตรงหัวเตียงเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนเขาแอบมาดูแลเธอ

ภาพผู้ชายใจร้ายที่คอยตวาดด่าทอเธอ กับผู้ชายที่นอนหลับตาพริ้มไร้พิษสงอยู่ตรงหน้า ช่างแตกต่างกันราวกับคนละคน

ด้วยความความรู้สึกส่วนลึกที่ซ่อนเร้นอยู่ ทำให้อันดามันเผลอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เขาอย่างลืมตัว เธอเพียงแค่อยากจะมองหน้าเขาให้ชัดๆ ทว่า...

พรึ้บ!!

"ทำอะไรของเธอ!" นัยน์ตาดุดันของคีรินเบิกโพลงขึ้นมาสบตากับเธอในระยะประชิด

อันดามันสะดุ้งสุดตัว ร่างบางผงะถอยหลังจนเกือบตกเตียง

"คะ...คุณคีริน ฉัน..."

"คิดจะแอบลักหลับฉันหรือไง!" คีรินตวาดลั่น เขาลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง แววตาดุดันกลับมาอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่เผลอหลับไปข้างๆ เธอ

"เปล่านะคะ ฉะ...ฉันแค่ตกใจที่คุณมานอนอยู่ตรงนี้" อันดามันรีบปฏิเสธเสียงสั่น เธอปรายตามองผ้าขนหนูชุบน้ำแล้วรวบรวมความกล้าถามออกไป "คุณอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอคะ แสดงว่าคุณเป็นคนเช็ดตัวให้ฉันใช่ไหม"

"…" คีรินชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะปัดผ้าขนหนูผืนนั้นทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยอันดามัน ฉันก็แค่ลงมาดูว่าเธอตายหรือยัง ก็แค่นั้น!"

"แต่คุณหลับอยู่ข้างฉัน..."

"ก็ฉันง่วง! เลิกถามคำถามไร้สาระสักที!" คีรินตัดบทเสียงกร้าว เขาเอื้อมมือไปกระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นตามอย่างแรง "ลุกขึ้นมาได้แล้ว!"

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะคะ!"