คุณชายหลี่โปรดให้ความร่วมมือด้วย {จีนโบราณ}

ซูเฉิน บุรุษวัย 29 ปี ผู้รับจ้างประกอบพิธีแต่งงานให้ศพไร้คู่และเคยแต่งงานมีภรรยามาแล้วหนึ่งครั้ง ต่อมาเขาได้รับว่าจ้างให้มาดูแลหลี่หลาน คุณชายรองแห่งสกุลหลี่ผู้ประสบเคราะห์จนขาทั้งสองข้างพิการ อีกฝ่ายมีอายุน้อยกว่าเขาอยู่ 8 ปี

คุณชายรองผู้นี้เป็นคนอารมณ์ร้ายทั้งดื้อรั้นไม่ยอมกินยาและฝังเข็ม ซูเฉินจึงต้องหาหนทางเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมรักษาขาให้หายดี ทั้งยังคอยอยู่เคียงข้างยามอีกฝ่ายเจ็บปวดเสียใจ ทั้งยังเป็นเหมือนต้นไม้ที่คอยบังแดดบังฝนให้กับหลี่หลาน จนความห่างเหินระหว่างผู้ดูแลกับผู้เป็นนายค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดใจ

ทว่าเมื่อความรักเริ่มผลิบาน ความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดของหลี่หลานและเหตุเพลิงไหม้ที่คร่าชีวิตคนในตระกูลโจวเมื่อครั้งอดีตกลับค่อย ๆ ถูกเปิดเผย พร้อมความจริงที่ว่าบิดาของหลี่หลานเคยมีความรักกับบุรุษผู้หนึ่งมาก่อน



*******

"ปล่อยข้านะ! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาแตะต้องตัวข้า! ซูเฉิน! เจ้าคนสารเลว!"

"ช่วยกันจับแขนและขาไว้ให้มั่น อย่าให้คุณชายรองดิ้นหลุดได้"

"ปล่อยข้า เจ้าพวกสุนัขรับใช้ ซูเฉินเจ้ามันคนแก่สารเลวหน้าเงินกล้าใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้กับข้ารึ ปล่อยสิ" หลี่หลานแผดเสียงตะโกนลั่นเรือนจนคอขึ้นเอ็น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นสุดขีด

ซูเฉินก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำไร้ซึ่งความโกรธเคืองต่อคำด่าทอเหล่านั้น

"ท่านหมอ คนไข้พร้อมแล้วเชิญลงเข็มได้เลยขอรับ"

"ซูเฉิน!! เจ้าคนแก่เหม็นสาปปล่อยข้านะ" หลี่หลานยังคงดิ้นรนสุดแรงเกิด สะบัดหัวและลำตัวไปมาเพื่อขัดขวางการรักษา

*******

"คุณชายรองตื่นหรือยัง ออกมากินข้าวเช้าได้แล้ว" เสียงทุ้มดังมาจากในครัว หลี่หลานตกใจสุดขีดรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมท่อนล่างไว้ ไม่กล้าก้าวออกจากห้องนอน

"ข้า... ข้ายังไม่หิวเจ้ากินก่อนเลย" จะให้ซูเฉินรู้เรื่องอับอายของเขาไม่ได้ ซูเฉินที่เกรงว่าหลี่หลานจะไม่สบายจึงเดินเข้ามาดูในห้องนอน

"เป็นอะไรไปขอรับ ไม่สบายหรือเปล่า"

"ข้าสบายดี ข้าแค่ยังไม่หิวเจ้ากินก่อนได้เลย"

"ไม่ได้ขอรับ หากกินข้าวไม่เป็นเวลาข้าเกรงว่าท่านจะปวดท้องเอา ลุกขึ้นมาเถิด"

ทั้งสองยุดยื้อผ้าห่มกันไปมาจนกระทั่งผ้าห่มหลุดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นคราบน้ำรักสีขาวขุ่นที่เปรอะเปื้อนเป็นวงกว้างบนที่นอนและกางเกงของคุณชายรองอย่างเด่นชัด หลี่หลานก้มหน้าลงด้วยความอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

"หากท่านอยาก... ใช่ว่าข้าจะให้ไม่ได้เสียหน่อย"

"เจ้าพูดเองนะซูเฉิน คราวนี้ข้าจะไม่ออมแรงเลยล่ะ" หลี่หลานกระซิบเสียงพร่า