พรานเฒ่าจาบองนั่งห้างผจญภัยถ้ำสมบัตินาคา (ภาค4)

ลำตัวส่วนหนึ่งขยับ น้ำพุ่งขึ้นเป็นกำแพงเตี้ย พรานเฒ่าปักปลายมีดลงในร่องหิน เอ่ยคาถาที่ท่องมาตั้งแต่หนุ่ม กระแสน้ำแตกออกตรงหน้า แต่แรงปะทะยังซัดแกไถลไปชนแท่น คบไฟหลุดจากมือ ตกลงน้ำดังฉ่า ห้องโถงมืดลงทันที พรานเฒ่ากำด้ามมีดแน่น แสงเรืองสีอำพันจากดวงตาพญานาคยังอยู่สูงเหนือหัว แกได้ยินเสียงหายใจของตนเอง สลับกับเสียงน้ำ ไม่มีอาคมบทใด ช่วยให้คนอยู่ใต้น้ำได้ตลอดไป หากยังยืนท้ากันอยู่ตรงนี้ แกต้องหมดแรงก่อนแน่
"ข้าไม่หนีไปพร้อมทอง แต่ให้ข้ารู้เสียก่อนว่า จะคืนมันที่ไหนได้" พรานเฒ่าพูดช้า ๆ
เศียรใหญ่เคลื่อนออกจากเสาหิน แสงจากเกล็ดบางส่วนเผยรอยด่างสีเข้มบนผนัง น้ำกำลังไต่ขึ้นไปหามันทีละน้อย
"ก่อนน้ำถึงรอยนั้น จงคืนให้พ้นมือผู้ถือ หากยังมีของติดกาย เจ้าออกไม่ได้"
จาบองเงยดูรอยน้ำ แล้วก้มมองเหรียญที่ส่องประกายอยู่ในย่ามซึ่งเปียกชุ่ม คำว่าให้พ้นมือผู้ถือทำให้แกนึกถึงโครงกระดูก แต่ยังไม่ทันถาม พญานาคก็ลดเศียรลงใต้น้ำ เหลือเพียงลำตัวขวางซุ้มทางออก
พรานเฒ่าถอยขึ้นแท่นสูง ใช้มือคลำหากระบอกเชื้อไฟ ขี้ผึ้งยังปิดสนิท แกแบ่งเชื้อไฟออกมา เพียงน้อยเดียว จุดไว้ในถ้วยดินที่แตกอยู่ข้างหีบ แล้วเอาเศษผ้าชุบยาง เป็นไส้ แสงเล็ก ๆ พอให้เห็นทางใกล้ตัว แต่ไม่อาจส่องถึงกลางแอ่งขณะแกกำลังพันผ้ารอบแขนที่ถูกหินบาด เสียงคนไอก็ดังขึ้นจากหลังเสา
"อย่าฝืนมันเลยพ่อเฒ่า ข้าเคยลองแล้ว"
ชายผอมคนหนึ่งเดินออกมาจากความมืด สวมเสื้อเก่าสีคล้ำ กางเกงขาดถึงเข่า ที่ข้อมือขวามีกำไลทองแดง เขาหรี่ตาหลบแสง ทำท่าเหมือนหนาวจนต้องกอดอก พรานเฒ่าเลื่อนมีดมาไว้ข้างเข่า "เอ็งเป็นใคร"
"ข้าชื่ออิน เข้ามาหารังนกนางนวล แล้วน้ำป่าปิดทางเหมือนกัน ข้าติดอยู่หลายวันแล้ว"
"แล้วเอ็งเอาอะไรประทังความหิว" ชายผอมชี้ไปทางแอ่งน้ำ "ปลา มันขึ้นมาติดตามซอกเยอะแยะ"