สามีข้าคือชายพิการ

"หวั่นเอ๋อ หยกชิ้นนี้มาอยู่กับเจ้าได้อย่างไร"

หลินชิงหวั่นยังไม่ทันตอบ ซือหม่าเจียวก็ยกหยกอีกซีกของตนขึ้นให้ดู "ข้าเป็นคนให้น้องเองขอรับ ข้าไม่ได้ทำหาย อีกครึ่งอยู่ตรงนี้ ท่านน้าให้น้องเก็บไว้เถิด ข้ารับปากน้องแล้ว"

ซือหม่าฮูหยินมองหยกสองซีกสลับกัน นางจำได้ว่าบุตรชายหวงของชิ้นนี้เพียงใด แม้แต่ยามอาบน้ำยังต้องวางไว้ข้างอ่างให้มองเห็น ครั้นนางถามว่าเหตุใดจึงยอมแบ่ง ซือหม่าเจียวก็เหลือบมองคนข้างกาย ก่อนจะบอกเรื่องคำสัญญาออกมาจนหมดโดยไม่ยอมหลบสายตาผู้ใหญ่

หลินชิงหวั่นฟังแล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย มิใช่เพราะเข้าใจคำว่าสามีภรรยาลึกซึ้งขึ้น หากแต่เพิ่งนึกได้ว่าตนยังไม่ได้ขออนุญาตมารดาเรื่องย้ายมาอยู่จวนนี้ นางจึงจับแขนเสื้อหลินฮูหยินไว้ แล้วเงยหน้ารอคำตอบอย่างหวาดหวั่น

หลินฮูหยินเห็นท่าทางนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ นางช่วยเก็บหยกกลับไว้ในอกเสื้อบุตรสาว ก่อนจะกล่าวอย่างอ่อนโยน "ของสำคัญที่พี่มอบให้ เจ้าต้องเก็บรักษาไว้ ส่วนเรื่องวันหน้า รอให้พวกเจ้าเติบใหญ่แล้วค่อยมากล่าวกับแม่อีกครั้ง วันนี้กลับไปล้างมือและรับประทานอาหารก่อน อย่าให้พี่ต้องยืนตากลมทั้งที่มีแผลเลย"

ซือหม่าฮูหยินไม่ได้เรียกหยกคืน เพียงดึงบุตรชายมาดูมือ แล้วสั่งให้แม่นมไปนำยามารอที่เรือน ซือหม่าเจียวลอบถอนหายใจ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้หลินชิงหวั่น เด็กหญิงจึงยิ้มตอบ มือหนึ่งยังคอยแตะหยกผ่านเนื้อผ้าอยู่ไม่ห่าง