หนูทะลุมิติมาเป็นลูกสาวตัวร้าย

ความเจ็บปวดที่อกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีเข็มพันเล่มแทงแทรกเข้ามาในสายเลือด เสียงชีพจรจากข้างเตียงเริ่มส่งเสียงเตือนเบาๆ จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มช้าลง... ช้าลง...
"ซิงซิง! หมิงซิง!" เสียงแม่เริ่มลนลาน มือที่จับอยู่สั่นสะท้าน "หมอคะ! พยาบาล! ช่วยลูกสาวฉันด้วย!"
"แม่คะ..." หมิงซิงอยากจะขยับปากพูด อยากจะบอกแม่ว่าไม่ต้องร้องไห้ อยากจะขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ ทุกเรื่องที่คุณแม่เล่าให้ฟังตลอดเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาล แต่ปากของนางหนักอึ้งเกินกว่าจะออกเสียงได้อีกแล้ว
ภาพแม่ ห้องคนไข้สีขาว และสายน้ำเกลือ ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดมิด ความเจ็บปวดที่รบกวนร่างกายมานานหลายปีพลันหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
มีเพียงความเงียบสงบอันลึกล้ำที่เข้ามาแทนที่
‘แม่คะ... หนูจะไม่เจ็บแล้วนะ...’
นั่นคือความคิดสุดท้ายของกู้หมิงซิง เด็กหญิงวัยสิบขวบผู้สิ้นลมหายใจลงบนเตียงผู้ป่วย...
.
.
"ไม่ได้การแล้ว..." หมิงซิงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าน่ารักฉายแววเคร่งเครียด "หมิงซิงเพิ่งจะได้ชีวิตใหม่มาเอง! หมิงซิงยังไม่อยากตายตอนอายุสิบห้าตามบทนิยายเดิมหรอกนะ!"
ขณะที่หมิงซิงกำลังยืนครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากนอกห้อง เสียงนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันจนทำให้บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่แถวนั้นต้องก้มหัวลงต่ำด้วยความหวาดกลัว
"ลูกข้าตื่นหรือยัง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงพลังดังขึ้นที่หน้าประตู
"เรียนท่านอัครเสนาบดี... ดูเหมือนว่าคุณหนูจะเพิ่งฟื้นไข้เมื่อครู่นี้เจ้าค่ะ" เสียงสาวรับใช้ตอบกลับอย่างสั่นเทา
หัวใจของหมิงซิงเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่นผสมผสานกัน ร่างกายเด็กวัยหกขวบตอบสนองต่อเสียงนั้นด้วยความสั่นกลัวตามสัญชาตญาณเดิมของร่างนี้
ประตูไม้แกะสลักบานโตค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก แสงแดดจากภายนอกส่องทอดเป็นเงายาวเข้ามาในห้องพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มปักลวดลายหงส์เพลิงด้วยเส้นด้ายเงิน
ดวงตารูปหงส์คมกริบ สีดำลึกล้ำดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเรียบตึงไร้ซึ่งรอยยิ้ม รังสีความเหี้ยมเกรียมและเงียบขรึมรอบตัวเขานั้นรุนแรงเสียจนอากาศในห้องคล้ายจะเย็นลงหลายองศา
กู้เฉิงเยี่ยน... ท่านพ่อตัวร้ายในนิยายของคุณแม่!