เมิ่งหว่านโหรวชาเขียวตัวแม่พลิกชะตารักยุค 80

คำโปรย

เมิ่งหว่านโหรวเกิดใหม่ในยุค 80 ด้วยฝีมือทำอาหารเลิศรสและมิติที่ซ่อนความลับ เธอจะสร้างกิจการจนใคร ๆ ต้องอิจฉา
ส่วนผู้พันโจวหยางเฟิง ผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก กลับยกอาคารสามชั้นสี่คูหาให้ว่าที่ภรรยา พร้อมปกป้องและตามใจเธอ
ชาตินี้เธอจะร่ำรวย มีรักหวานชื่น และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในยุค 80 กอบกู้ชื่อเสียงฉายาผู้หญิงชาเขียวที่ชาวบ้านเรียกขาน

ตัวอย่างที่ 1

หญิงสาวหลับตาลง ฉับพลันกระแสความทรงจำอันมหาศาลม้วนหลากไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก
เจ้าของร่างเดิมนี้มีชื่อว่าเมิ่งหว่านโหรว อายุสิบเก้าปี อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดของเธอซึ่งจะอายุครบยี่สิบปี
ในบ้านมีสมาชิกอาศัยอยู่ร่วมกันห้าชีวิต ผู้เป็นบิดาคือ ‘เมิ่งกั๋วเหลียง’ มีอาชีพเป็นทนายความ ทว่าในยุคที่ระเบียบทางเศรษฐกิจยังไม่เปิดกว้างและระบบกฎหมายยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง อาชีพนี้จึงไม่ได้ทำเงินเป็นกอบเป็นกำอย่างที่คนภายนอกคิด ยิ่งเขาเป็นคนซื่อตรงดั่งไม้บรรทัด ไม่ยอมก้มหัวให้สิ่งมิชอบและไม่รับเงินใต้โต๊ะ ลูกความจึงบางตาจนแทบนับนิ้วได้
ผู้เป็นมารดาคือ ‘หลิวซิ่วอิง’ เป็นเพียงแม่บ้านที่คอยรับงานเย็บผ้าเล็กๆ น้อยๆ มาทำตาตรำจนดึกดื่นเพื่อหาเงินจุนเจือครอบครัวอีกแรง
นอกจากนี้ยังมีเมิ่งสืออวี้น้องชายและเมิ่งลี่หลินน้องสาวที่อยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอนอีกสองคน
ทั้งห้าชีวิตต้องเบียดเสียดกันอยู่ในบ้านเช่าซอมซ่อที่มีเพียงสองห้องนอน กับห้องครัวขนาดเล็กเท่ารูหนู
แม้ชีวิตจะไม่ได้อัตคัดจนต้องขุดรากไม้กิน แต่คำว่า ‘อยู่ดีกินดี’ นั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน ข้าวสารแต่ละเม็ดต้องประหยัดมัธยัสถ์น้ำมันพืชแต่ละหยดต้องใช้อย่างคุ้มค่า หากไม่ใช่เทศกาลสำคัญ อย่าหวังเลยว่าจะได้เห็นเนื้อสัตว์ลอยอยู่ในชามกับข้าว
เมิ่งจ้านหลิงพี่ชายคนโตไปทำงานขุดแร่ที่มณฑลทางใต้ ส่วนเมิ่งฉีหลุนพี่ชายคนรองดูแลปู่กับย่าอยู่ในหมู่บ้านหลงซาน
เมิ่งหว่านโหรวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ริมฝีปากบางขยับเอ่ยเสียงแผ่ว ลำคอของเธอแห้งผาก รู้สึกกระหายน้ำไม่น้อย "ที่นี่... คือปีไหนกันแน่คะ"

ตัวอย่างที่ 2

"แม่ของนายกำลังจะขายหลานสาว!"
ชายวัยกลางคนชะงักไปทันที "อะไรนะครับ?"
"ฉันได้ยินกับหูตัวเอง แม่เฒ่าเมิ่งกำลังคุยกับคนจากหมู่บ้านข้าง ๆ บอกว่าจะยกหลานสาวให้เขา แลกกับเงินก้อนหนึ่ง เด็กคนนั้นเพิ่งอายุไม่กี่ปีเองนะ!"
น้ำเสียงของหลี่จื้อหมิงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ฉันรับตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านหลงซานมานานหลายสิบปีด้วยความสามารถ ไม่ได้จับฉลากมาได้ หากเกิดเรื่องขึ้นอย่างนี้ มีหรือจะยินยอมให้ชื่อเสียงของหมู่บ้านเสียหาย หากหมู่บ้านอื่นรู้ว่ามีชาวบ้านในหมู่บ้านหลงซานขายหลานสาว ชื่อเสียงฉาวโฉ่ขายหน้ามาก หน้าแก่ ๆ ของฉันจะรักษาได้อย่างไร วันข้างหน้าหนุ่มสาวในหมู่บ้านจะหาคู่ครองดี ๆ ได้ยังไง!?"
"ฉันบอกแม่เฒ่าเมิ่งแล้วว่าเรื่องแบบนี้ทำไม่ได้ แต่หญิงชรากลับชี้หน้าด่าทอเมิ่งเสี่ยวเยว่ บอกว่าเด็กผู้หญิงเป็นตัวขาดทุนล้างผลาญ เลี้ยงไปก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ จะเอาไปอยู่กับใครก็ช่าง ขอแค่ได้เงินมาก็พอ ฉันได้ยินแม่แกโต้ตอบตอนแรกแทบระงับโทสะไม่อยู่ อยากจะหาไม้มาลงมือทุบตีให้หุบปาก"
มือของเมิ่งกั๋วเหลียงกำโทรศัพท์แน่นขึ้น เขาเป็นลูกชายของแม่เฒ่าเมิ่งสี่สิบสามปีจะไม่รู้นิสัยใจคอผู้ให้กำเนิดได้อย่างไร นอกจากเห็นแก่ตัวแล้วยังเลือดเย็น และรักหลานชายมากกว่าหลานสาว ชื่อเสียงของหญิงชราเลื่องลือไปหลายหมู่บ้าน จนไม่มีผู้หญิงที่ไหนกล้าแต่งเข้าตระกูลเมิ่ง

ตัวอย่างที่ 3

"เหอะ! แกน่ะหรือจะหาเงิน? นังผู้หญิงชาเขียวแย่งคนรักของคนอื่น ชาวบ้านลือกันทั้งหมู่บ้าน จนหน้าแก่ ๆ ของฉันจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว"
สายตาของหญิงชราหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเมิ่งหว่านโหรว แม้ครึ่งหนึ่งจะถูกปิดด้วยผ้าลูกไม้ แต่รอยแผลเป็นที่โผล่พ้นออกมายังมองเห็นได้ชัด
"คนหน้าตาอัปลักษณ์อย่างแกยังหางานไม่ได้เลย จะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงเด็ก?"