สตรีชั่วร้ายผู้ถูกทอดทิ้ง

"หนี้เลือดในจวนแห่งนี้ ข้าจะทวงคืนให้สาสมทุกหยด!"

สองปีที่ถูกกักขังในตำหนักท้ายจวน
'อวิ๋นจิ่นเหยียน' อดทนกล้ำกลืนเพื่อรอความยุติธรรมที่ไม่เคยมีอยู่จริง
กระทั่งความตายของคนใกล้ตัว ปลุกให้นางตื่นจากความฝันอันโง่เขลา
ความรักที่มีต่อสวามีขาดสะบั้น จากนี้นางจะทวงหนี้เลือดทั้งหมดคืนจากทุกคน!


*********

เสิ่นเซียว: "เมื่อคืนเจ้าเพิ่งร่วมหอกับข้าไปทั้งคืน แต่พอรุ่งเช้าเจ้ากลับสั่งให้บ่าวไปเบิกยาห้ามครรภ์มาต้มดื่มทันที เจ้ากล้าทำลายโอกาสที่จะมีสายเลือดของข้าได้อย่างไร!"

อวิ๋นจิ่นเหยียน: "ท่านอ๋องเข้าใจสิ่งใดผิดไปหรือไม่เพคะ สำหรับหม่อมฉันแล้วการร่วมเตียงกับท่านอ๋องเมื่อคืน ก็ไม่ต่างอะไรจากการจำใจกลืนยารสขมถ้วยหนึ่งเพื่อรักษาอาการป่วย เมื่อพิษกำหนัดในกายของหม่อมฉันถูกขับออกไปจนหมดสิ้นแล้ว ระหว่างเราก็ไม่มีสิ่งใดต้องติดค้างหรือผูกพันกันอีก"

เสิ่นเซียว: "อวิ๋นจิ่นเหยียน เจ้าเกลียดข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

อวิ๋นจิ่นเหยียน: "เกลียดหรือเพคะ ความเกลียดชังยังต้องใช้ความรู้สึก แต่สำหรับหม่อมฉันในยามนี้ ท่านอ๋องไม่คู่ควรแม้แต่จะให้หม่อมฉันเสียเวลาเกลียดด้วยซ้ำ"


*********

เผยเยี่ยนหว่าน: "พระชายา ชุ่ยจูเป็นสาวใช้คนสนิทที่ท่านอ๋องประทานให้มาดูแลเยี่ยนหว่านโดยเฉพาะ... อย่าได้ทำร้ายบ่าวของเยี่ยนหว่านโดยไม่ไว้หน้าท่านอ๋องเช่นนี้เลยเพคะ"

อวิ๋นจิ่นเหยียน: "ไม่ไว้หน้าท่านอ๋องหรือ คุณหนูเผย เจ้าเอาฐานะอะไรมาพูดคำนี้กับข้า! ข้าอวิ๋นจิ่นเหยียน คือพระชายาพระราชทานที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนราชวงศ์ มีป้ายทองคำของฮองเฮาคุ้มครองอำนาจในการจัดระเบียบเรือนหลัง ส่วนเจ้าเผยเยี่ยนหว่าน เจ้านับเป็นใคร! เจ้าไม่มีแม้แต่ตำแหน่งชายารองหรือชื่อในฐานะอนุก้นเรือน เป็นเพียงสตรีนอกจวนที่มาขออาศัยข้าวปลาอาหารของจวนชินอ๋องเลี้ยงชีพไปวัน ๆ เท่านั้น ผู้อาศัยที่ไร้สถานะเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรมาสั่งห้ามพระชายาลงทัณฑ์บ่าวไพร่ในจวนของข้าเอง!"

_______________________________

หมายเหตุ : (เล่มเดียวจบ)

#นางเอกแก้แค้น
#พระเอกโบ้หนักมาก
#นางเอกไม่ใจอ่อน