ถ้าหากยังรักกัน

เขาว่ากันว่า ‘ความรัก’ มักจะมีโปรโมชันเหมือนแพ็กเกจอินเทอร์เน็ต โทรฟรีไม่อั้น เน็ตแรงทะลุสปีดในช่วงแรกๆ แต่พอหมดโปรปุ๊บ... สปีดก็ลดฮวบจนแทบจะโหลดรูปสวัสดีวันจันทร์ไม่ขึ้น

สำหรับฉัน... โปรโมชันที่ว่ามันหมดอายุไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็เข้าสู่วันครบรอบของปีที่สามแล้ว

ตอนปีหนึ่งที่ ‘พี่แซม’ เดือนคณะแพทย์ผู้แสนจะสุภาพและอบอุ่นเข้ามาจีบฉันใหม่ๆ เพื่อนทั้งคณะนิเทศฯ ต่างก็พากันอิจฉาตาร้อนผ่าว ตอนนั้นพี่แกคือไมโครเวฟเดินได้ แชตปุ๊บตอบปั๊บ ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ขนาดฉันบ่นว่าหิวชานมไข่มุกตอนสี่ทุ่ม พี่แกยังลงทุนขับรถฝ่าดงรถติดเอาชานมมาแขวนไว้ให้ที่หน้าหอ

ตัดมาที่ปัจจุบัน... วันครบรอบ 3 ปี

"น้องคะ รับออเดอร์อาหารเลยไหมคะ หรือว่าจะรอเพื่อนก่อนเอ่ย?"

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาถามฉันด้วยรอยยิ้มเกรงใจเป็นรอบที่สามของค่ำคืนนี้ ฉันได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป พลางก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนเล็ก

สองทุ่มครึ่ง... เลตมาสองชั่วโมงเต็มๆ

บนโต๊ะอาหารอิตาเลียนสุดโรแมนติก มีเพียงฉันนั่งหัวโด่อยู่คนเดียวกับน้ำเปล่าที่พร่องไปค่อนแก้ว ฉันหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอแชตที่ค้างอยู่ตั้งแต่ตอนหกโมงเย็น

Khem_Mika: [เขมถึงร้านแล้วนะ พี่แซมใกล้เลิกแล็บหรือยังคะ]

Khem_Mika: [ส่งสติกเกอร์กระต่ายชะเง้อคอรอ]

ขึ้นว่ายังไม่อ่าน...

เป็นแบบนี้มาเกือบปีแล้วล่ะ ยิ่งเขาขึ้นชั้นปีที่สูงขึ้น ความหวานก็ยิ่งลดฮวบสวนทางกับความหนาของตำราเรียน จากคนที่เคยพิมพ์ตอบยาวเป็นหางว่าว กลายเป็นมนุษย์คำพยางค์เดียว ‘อืม’ ‘ครับ’ ‘เรียนอยู่’ ‘เหนื่อย’ แชตของเราหนักขวาจนแทบจะเอียงตกขอบจอ แรกๆ ฉันก็ปลอบใจตัวเองว่าแฟนเรียนหนัก เราต้องเข้าใจเขาสิ ต้องเป็นพื้นที่เป็นเซฟโซนที่ดีให้เขาสิ

แต่บางทีเซฟโซนที่ว่า... มันก็มีเส้นบางๆ กั้นอยู่กับคำว่า ‘ของตาย’ เหมือนกันนะ

ติ๊ง!

หน้าจอสว่างวาบ ฉันรีบกดเปิดดูทันทีด้วยหัวใจที่พองโตขึ้นมานิดหนึ่ง ก่อนที่มันจะฟีบแบนลงยิ่งกว่าลูกโป่งโดนเข็มเจาะ

Sam: [โทษทีนะเขม วันนี้พี่ไปไม่ได้แล้ว ติดติวเคสคนไข้กับกลุ่มเพื่อนด่วนมาก เขมสั่งกินเองเลยนะ ไม่ต้องรอ]

แค่นี้? วันครบรอบสามปีที่ฉันจองร้านล่วงหน้าเป็นเดือน จบลงด้วยข้อความสั้นๆ แค่นี้เหรอ...ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พิมพ์ตอบอะไรกลับไป แจ้งเตือนจากกรุ๊ปไลน์แก๊งเพื่อนสาวตัวแสบก็เด้งรัวขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

[เขม! มึงเลิกนั่งเป็นนางเอกเอ็มวีรอผัวได้แล้ว แหกตาดูนี่ด่วน!!]

[ส่งวิดีโอสั้น]

ฉันกดเปิดคลิปที่เพื่อนบันทึกหน้าจอมาจากไอจีสตอรี่ของ‘พีท’เพื่อนสนิทในกลุ่มพี่แซม... ภาพในคลิปเป็นร้านคาเฟ่กึ่งบาร์ที่เปิดใหม่แถวหลังมอ เสียงเพลงคลอเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะของเพื่อนในกลุ่ม แต่ที่ทำให้ฉันมือสั่นระริก คือผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวคนที่นั่งอยู่ริมสุดต่างหาก

พี่แซมกำลังก้มหน้าดูชีตสรุปในมือ โดยมี ‘เฟย์’ รุ่นน้องดาวคณะแพทย์ปีสองนั่งเบียดอยู่ข้างๆ ชนิดที่ไหล่แทบจะเกยกัน ยัยน้องนั่นกำลังใช้หลอดดูดน้ำจากแก้ว... แก้วอเมริกาโน่เย็นไม่หวานเลย ที่เป็นเมนูโปรดประจำตัวของพี่แซม!

‘ติดติวเคสคนไข้ด่วนมาก’ ...ติวกันอีท่าไหนถึงต้องกินน้ำแก้วเดียวกันขนาดนั้น!

ความอดทนขาดผึงลงในวินาทีนั้น ฉันวางเงินสดค่าเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ คว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์โปรดขึ้นมาคล้องไหล่ แล้วก้าวเดินออกจากร้านด้วยสายตาที่วาวโรจน์

ในเมื่อฉันทำตัวเป็นแมวน้อยเชื่องๆ แล้วพี่มองไม่เห็นหัว…ต่อไปนี้อะไรที่พอจะยอมได้..ก็จะไม่ยอมอีกต่อไป! หมดเวลาวิ่งตามแล้วเขมมิกา!