ข้าคือนางร้าย...ที่ท่านไม่รัก

"...สตรีเช่นนาง เหตุใดข้าต้องนับนางเป็นคู่หมั้นด้วย"

คำพูดเย็นชาไร้เยื่อใยของแม่ทัพหลิงดังพอจะเล็ดลอดเข้าหูผู้คนรอบข้างที่ยืนมุงดูอยู่บนระเบียงหอลี่จิน เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นทันที สายตานับร้อยคู่ที่เมื่อครู่ยังมองเปี้ยนหลินด้วยความอิจฉาและชื่นชม เปลี่ยนเป็นมองนางด้วยความสมเพชและขบขันในทันใด

รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าของเปี้ยนหลิน ผ้าเช็ดหน้าในมือที่ตั้งใจจะโบกสะบัดหล่นร่วงลงสู่พื้นราวกับไร้เรี่ยวแรง ร่างบางสะท้านเฮือกราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ นางก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อสิ่งที่หูตนเองได้ยิน

เขากล่าวว่าอะไรนะ? นางมิใช่คู่หมั้นของเขาอย่างนั้นหรือ?

จดหมายนับพันฉบับที่นางเพียรเขียนส่งไปตลอดสองปี ความห่วงใยและความภักดีที่นางเฝ้ามอบให้ มีค่าเท่ากับความว่างเปล่าในสายตาของเขาแค่นั้นหรือ?

ทันใดนั้นเอง ขบวนทหารก็แหวกทางออก เผยให้เห็นสตรีร่างระหงผู้หนึ่งก้าวลงมาจากรถม้าคันหรูที่ติดตามขบวนทัพมาติดๆ นางสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์งดงามราวกับเทพเซียน นางก้าวเข้าไปหาแม่ทัพหลิงด้วยท่าทีสนิทสนมคุ้นเคยอย่างยิ่งยวด แม่ทัพหนุ่มที่เพิ่งจะทำสีหน้าเย็นชาไร้หัวใจเมื่อครู่ กลับทอดสายตาอ่อนโยนและยื่นมือไปประคองสตรีผู้นั้นอย่างทะนุถนอม

เปี้ยนหลินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แตกสลาย สตรีผู้นั้นมิใช่ใครอื่น... นางคือ 'แม่ดอกบัวขาว' ผู้ที่แม่ทัพหลิงบอกว่าสนิทสนมคุ้นเคยคนนั้นเอง!

ที่แท้ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ยุ่งวุ่นวายกับการศึกจนไม่มีเวลาตอบจดหมายนาง แต่เขามีสตรีข้างกายคอยเคียงข้างอยู่แล้ว และจงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางให้ป่นปี้ต่อหน้าผู้คนนับร้อยในวันนี้!

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอก ทว่าความเสียใจกลับแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความแค้นในชั่วพริบตา เปี้ยนหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ

ในเมื่อเขาเลือกที่จะหักหลังความรักและความจริงใจของนางอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... เปี้ยนหลินคนเดิมได้ตายไปแล้ว!