เกิดใหม่เป็นแม่สองแฝดและเทพโสมผู้พิทักษ์

นี่มันคราวซวยของรดาหรือไร

ขับรถขนผักอยู่ดีๆ ก็ได้เกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ เป็นแม่หม้ายลูกแฝด สามีหายสาบสูญในป่า แถมยังถูกครอบครัวสามีขับไล่ไปอยู่คอกสัตว์ร้างอีก

ทว่าชีวิตของเธอกับลูกๆ มีอันพลิกผันเมื่อวันหนึ่งขุดโสมจากป่าลึกได้หนึ่งหัว ซึ่งแท้จริงแล้วนั้นหาใช่โสมธรรมดา หากแต่เป็นเทพโสม!

ท่ามกลางช่วงเวลาชุลมุนจากความป่วนซนของโสมน้อยนั้นกลับมีกระไอชั่วร้ายบางอย่างคืบคลานเข้ามา พร้อมกับการกลับมาของบุรุษที่ใครๆ ต่างก็คิดว่าตายไปกลางป่าแล้วอย่างลู่จิ่งเหยียน ผู้เป็นสามีเธอ พ่อของเด็กแฝด…


================


"ท่ามแม่..."

เสียงนั้นใสกระจ่าง แต่พูดไม่ชัดนัก คล้ายเด็กตัวน้อยที่เพิ่งหัดเอื้อนเอ่ยวาจา

รดาชะงักกึก

นี่เธอหูฝาดไปหรือเปล่า

"ท่ามแม่!"

เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักราวกับเจ้าของเสียงกำลังสนุกสนานกับการเรียกขานเธออย่างไรอย่างนั้น

หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบก้มมองลงไปยังหน้าท้องของตนเองซึ่งเป็นที่มาของเสียง

บนผ้าห่มเก่ามีก้อนอะไรบางอย่างกำลังขยุกขยิกอยู่!

มันมีรูปร่างคล้ายหัวโสมอ้วนป้อม สีขาวนวลเจือสีเขียวอ่อนตามส่วนลำตัว รากเล็กๆ แตกแขนงออกมาคล้ายแขนขาจิ๋ว ส่วนหัวกลมโตนั้นมีใบเขียวอ่อนงอกอยู่ไม่กี่ใบ ดวงตากลมแป๋วเป็นประกาย ริมฝีปากเล็กๆ กำลังยิ้มกว้างจนเห็นความไร้เดียงสาเต็มใบหน้า

เจ้าก้อนโสมตัวน้อยนอนหงายอยู่บนผ้าห่ม ขยับรากที่คล้ายมือคล้ายเท้าไปมาอย่างอารมณ์ดี ราวกับการตื่นขึ้นมาพบคนแปลกหน้าบนที่นอนของผู้อื่นเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียอย่างนั้น

"..."

รดานิ่งงันไปชั่วขณะ

เธอกะพริบตาครั้งหนึ่ง สองครั้ง แล้วขยี้ตาแรงๆ

แต่เจ้าก้อนนั้นก็ยังอยู่!

"ท่ามแม่!"

มันเรียกเธออีกครั้ง ก่อนจะหัวเราะคิกๆ อย่างชอบใจ

"กรี๊ด!"

รดาหลุดเสียงร้องจนลูกแฝดสะดุ้งตื่น

"เกิดอะไรขึ้นขอรับ!" โจวโจวผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ท่านแม่ มีอะไรหรือขอรับ" ซีซีรีบขยับเข้ามาเกาะแขนมารดา ดวงตายังปรือด้วยความง่วงงุน

"นั่นเสียงใครน่ะ"

โจวโจวนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตนได้ยินเสียงสำเนียงแปลกแปร่งไม่คุ้นหู เขาหันมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดสายตาลงบนก้อนโสมประหลาด

เจ้าตัวน้อยเอียงศีรษะมองเขา ดวงตากลมแป๋วเป็นประกาย ก่อนจะยกแขนรากเล็กๆ โบกไปมา

"พี่ชาย!"

"กรี๊ดดด! / ว๊ากกกก! / กรี๊ดดดดดด!"

คราวนี้เป็นเสียงร้องประสานกันทั้งสามคน!

เจ้าก้อนโสมสะดุ้งโหยงไม่แพ้กัน มันกระเด้งตัวขึ้นจากผ้าห่ม ก่อนจะวิ่งแผล็วไปหลบหลังตะกร้าสานที่วางอยู่มุมเพิงคอก เหลือเพียงใบเขียวเล็กๆ โผล่พ้นขอบตะกร้ามานิดเดียว

รดายกมือกุมอก หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับเพิ่งวิ่งหนีเสือมาอย่างไรอย่างนั้น

"สะ...โสมพูดได้! พวกเจ้าได้ยินเหมือนแม่ใช่ไหม"