พลายเพชร แห่งหุบโตนทอง

"ตาเหมย.. ผมบอกแล้วว่าให้คุณรอข้างนอก" มิสเตอร์แฮร์ริสเอ่ยเสียงต่ำๆ

ชายชราไม่สนใจ ดวงตาเขาจับจ้องที่พรานเรือง ไล่มองตั้งแต่ปืนที่วางพิงฝาไปจนถึงใบหน้า สายตานั้นไม่ใช่สายตาของคนที่ขอความช่วยเหลือ มันเป็นสายตาของคนที่เห็นเพชฌฆาตเดินเข้ามาในบ้าน

"เอ็งมาฆ่าลูกข้า" ตาเหมยพูดช้าๆ ด้วยสำเนียงไทใหญ่หนักแน่น "นายพรานเอ๋ย เอ็งมาฆ่าลูกข้า"

"ผมมาดูก่อน" พรานเรืองตอบอย่างใจเย็น "ตามที่คุณเขียนในจดหมาย"

ชายชราชะงัก ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่ง เขาพยักหน้าช้าๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งที่พื้นห้อง ท่าทางอ่อนแรงลงทันที เหมือนฝืนยืนมาตลอดคืนแล้วในที่สุดก็ไม่ไหว

"ข้า...ข้านึกว่าจะไม่มีใครอ่านมัน"