ฤทัยอำพัน

เวฬุสเดินมาสูดอากาศนอกคฤหาสน์ร้าง รอบๆ คือทุ่งนาสุดลูกหูลูกตา บ้านคนอยู่ห่างๆ กัน ถนนยังเป็นลูกรัง ความเจริญยังมาไม่ถึง ทูตสวรรค์เดินเหม่อลอยไร้จุดหมาย บางครั้งก็สงสัยตัวเองว่าเกิดมาทำไม มีสิ่งมีชีวิตทำไม มีจักรวาลทำไม หลายๆ คำถามที่ไม่เคยได้คำตอบแม้ตนเองจะเป็นลูกของเทพเจ้าผู้สร้างมวลมหาพิภพก็ตาม

ใช่...เขารู้ รู้มาตลอดว่าตัวเองเป็นใคร เกิดจากใคร ชาติตระกูลฝั่งแม่เป็นใคร หึ...

นาทีหนึ่งร่างของเขาก็มาหยุดลงที่สุดทางเดินที่เป็นทางตันไปต่อไม่ได้ เบื้องหน้าคือทุ่งข้าวเขียวขจีสวยงามสะดุดตา เขาเงยหน้ามองฟ้าแล้วอธิษฐานไปกับสายลม

"ท่านพ่อ หากท่านได้ยินข้าได้โปรดตอบกลับด้วย สวรรค์กำลังตกอยู่ในอันตราย โลกมนุษย์กำลังเสียสมดุล นรกกำลังเหิมเกริม หากท่านได้ยินข้า...ได้โปรดติดต่อข้าผ่านสิ่งใดก็ได้..."

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดหวิววูวมาสัมผัสระกาย ---

[เว...ฬุส]

"ท่านพ่อ !"

[ข้าสัมผัสได้ถึงความลำบากใจของเจ้า]

"ขอ...รับ ข้าต้องการให้ท่านช่วย"

[ได้แน่นอน...ลูกข้า]

"มีเรื่องเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้นที่นี่ ที่โลกมนุษย์ ทั้งสามภพเลย"

[อ่า...ข้าเห็นแล้ว...ความกังวลในห้วงลึกของจิตใจเจ้า ไม่ต้องกลัวไปดอกหนาลูกข้า สิ่งใดจะเกิดย่อมต้องเกิด ไม่ต้องไปยับยั้งมัน ถึงครา...ใกล้วันสิ้นโลก ข้าถึงไปหาดาวดวงใหม่เตรียมไว้คอยเจ้า...]

"!!!"

[ปล่อยไป...ปล่อยทุกอย่างไปตามชะตากรรม...อย่าไปรั้งหรือสร้างสิ่งใดไว้เพื่อยื้อเจ้าอยู่ที่โลกมนุษย์อีก จงเตรียมตัวพลัดถิ่นฐานสู่ดาวดวงใหม่ ส่วนที่เจ้ายับยั้งไปแล้วก็แล้วไปเพราะมันอาจถูกลิขิตมาแบบนี้ หากต่อไปภายภาคหน้าเจ้าก็อย่าได้ไปชะลอชะตากรรมของมนุษย์อีก]

"…"

[และมหาเทพองค์ใดที่คิดคดทรยศมันจักได้รับกรรม...อย่างแสนสาหัส]

"ขะ...ข้า ขอ...รับ ทะ...ท่านพ่อ..."

[ไว้พบกันหนาเวฬุสเวฬุมาศอัครมกุฎราชกุมารเทวทูต !]