พ่ายรักครองใจ

สามารถอ่านตัวอย่างประกอบการตัดสินใจซื้อได้ที่ ReadAwrite หรือ Tunwalai และ Dek-d ค่ะ
#ระบบ ios แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บบราวเซอร์นะคะเพราะจะได้ในราคาเท่ากับระบบ Android ค่ะ
==================
'ออกพระไกรศร' เป็นแม่ทัพไร้พ่ายที่ใครๆ ต่างก็หวั่นเกรง ไม่ว่าจะผ่านสมรภูมิรบมามากมายเพียงใดก็ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใดเลยสักครั้ง!

ทว่าเมื่อกลับมายังพระนคร เขากลับต้องมาปวดหัวกับ 'คุณหนูครองใจ' ที่เอาแต่ตามเกี้ยวพาราสีเขาอย่างไม่เกรงกลัว!

ทั้งที่รู้ดีว่าเขาประกาศว่าจะไม่มีเมียไปชั่วชีวิตแต่นางกลับหน้ามึนตาใสไม่คิดย่อท้อที่จะเกี้ยวเขาทุกครั้งที่มีโอกาส

มิหนำซ้ำยังเป็นสตรีหน้าไม่อายที่เอาแต่ฉวยโอกาสกับเขาไม่เว้นแต่ละวัน!
==================
สปอยเนื้อเรื่องบางส่วน

"ไม่จำเป็น เอ็งมิต้องรอข้า"

"...!!!"

ใจดวงน้อยคุณหนูครองใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง ตัวเธอแข็งค้างอย่างคนตกใจเพราะไม่คิดว่าออกพระไกรศรจะพูดเช่นนี้ออกมาแม้ว่ามันจะชัดเจนแล้วก็ตามว่าเขาไม่ต้องการให้เธอรอเขากลับมา!

"เหตุใดคุณพระจึงพูดเช่นนั้น ท่านไม่เชื่อหรือว่าข้ารอท่านกลับมาได้?"

แม้ในสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้จะไม่สู้ดีและบุรุษที่เธอรักจะต้องออกไปทำศึกกับศัตรูที่เป็นใครก็ไม่รู้แต่เป็นเพราะรักไม่ใช่หรือเธอจึงยินดีที่จะรอเข้ากลับมา แต่เหตุใดเขาจึงเอ่ยตัดกำลังใจเธอเช่นนี้...

"ข้าเคยบอกเอ็งแล้วมิใช่หรือว่ามิมีสถานะใดให้เอ็ง แล้วเหตุใดเอ็งต้องรอข้ากลับมา?"

คำตอบนั้นไม่ต่างจากตบเธอด้วยมือที่มองไม่เห็นแม้จะไม่ถูกตบจริงๆ แต่คนฟังกลับรู้สึกหน้าชาขึ้นมาเสียอย่างนั้นก่อนจะพยายามยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

"เช่นนั้นแล้วที่ผ่านมาเล่า? ท่านไม่มีใจให้ข้าเลยหรือเจ้าคะ?"

"ไม่มี"

"...!!!"

"ข้ามิได้คิดจริงจังกับเอ็งตั้งแต่แรก"

ทั้งที่เป็นฝ่ายกล่าวประโยคถ้อยคำทำร้ายใจนั้นออกจากปากตัวเองแท้ๆ แต่ทว่าภายในอกของเขากลับเจ็บแปลบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นแววตาที่เริ่มสั่นไหวของคนตรงหน้าที่มองมาด้วยแววตาแดงก่ำ ในขณะเดียวกันคุณหนูครองใจกลับไม่เข้าใจในตัวออกพระไกรศรสักนิดว่าเหตุใดทุกอย่างจึงเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อนเขายังยอมรับว่าเป็นห่วงเธออยู่เลย ทั้งยังกอดยังจูบและปล่อยให้เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนตลอดทั้งคืน มิหนำซ้ำยังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอีกหลายครั้งยันรุ่งสาง แต่แล้วเหตุใดบัดนี้กลับมาบอกว่าไม่เคยมีใจให้กันเลยแม้แต่น้อย...

"งั้นหรือ?"

คุณหนูครองใจพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แม้น้ำตาจวนเจียนจะไหลออกมาแต่เธอกลับยังพยายามฝืนยิ้มเอาไว้ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความขืนข่ม

"เช่นนั้นที่ผ่านมาข้าคงเข้าใจผิดไปเองใช่หรือไม่?"

คำถามนั้นทำให้หัวใจออกพระไกรศรบีบรัดขึ้นมาอย่างรุนแรง แม้อยากจะตอบคำถามนั้นสักเพียงใดแต่ทว่ากลับตอบได้เพียงใจเท่านั้น...

เอ็งมิได้เข้าใจผิดเลย ทุกสิ่งที่ข้าทำลงไปล้วนออกมาจากใจทั้งสิ้น

ทว่าสุดท้ายแล้วออกพระไกรศรทำได้เพียงกัดฟันตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างคนไม่รู้สึกอะไรเท่านั้น

"ใช่ เอ็งเข้าใจผิดไปเอง"