You’re So Mean #ราฟมีน l Mpreg

หลังจับได้ว่าคนรักนอกใจไปแอบคบกับลูกติดแม่เลี้ยง 'มีน' ก็เสียใจจนไร้สติ แต่เขาไม่คิดเลยว่าความไร้สติในคืนนั้นจะพาตัวเองไปไกลถึงขั้นชวนคนแปลกหน้าแต่งงาน
"แต่งงานกันไหม"
"เอาสิ"



ไม่น่าเชื่อว่าความเผลอไผลในครั้งนั้นกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหลายสิ่ง ทั้งความรัก ความสุข และความแค้นที่ยากจะลืมเลือน


……

"หย่าเลยไหมล่ะ"

"…มีน" ราฟาเอลเงยหน้าขึ้นมองทันที เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าคำนี้ได้หลุดออกมาจริง ๆ แล้ว

"พี่จะได้กลับไปคบกับแฟนเก่าสมใจไง"

"พี่ไม่หย่า"

"ทำไม"

"…"

คำถามสั้น ๆ ของเขากลับไม่มีคำตอบใด เมธานินท์สูดหายใจลึก รวบรวมเศษหัวใจที่แตกกระจัดกระจายกลับมาอีกครั้งอย่างสุดความสามารถ

"งั้นถ้าไม่หย่า… ก็แยกกันอยู่เถอะ เพราะมีนไม่อยากอยู่ในที่ที่มีนไม่มีตัวตนอีกแล้ว" คำพูดนั้นไม่ได้ดัง ไม่ได้รุนแรง แต่เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก "พี่อยากจะไปก็ไป อยากจะมาก็มา อยากจะอยู่ก็อยู่ อยากจะทิ้งก็ทิ้ง พี่รู้ไหมว่าทำแบบนี้… มีนเหนื่อย"

เหนื่อยกับการต้องยืนอยู่ตรงนี้ เหนื่อยกับการต้องแย่งพื้นที่ในใจสามีของตัวเอง เหนื่อยกับการที่คำพูดของเขาไม่มีน้ำหนัก ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นแค่พูดไม่กี่คำก็ได้รับความเชื่อใจจากราฟาเอลเต็มร้อย

"วันนั้นพี่ไม่ได้ตั้งใจ"

"แต่ก็ไม่ได้ดูลังเลที่จะทิ้งมีนเลยนะ" เมธานินท์จ้องเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้านิ่ง ๆ ทั้งที่แววตาตัวเองสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่

ราฟาเอลเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง เหมือนรู้ดีว่าถ้ายังมองต่อไป เขาจะเห็นความเจ็บชัดเกินไป

"วันนั้นอมาเรียเดือดร้อน"

"อ่าฮะ" เมธานินท์หัวเราะหึออกมาในลำคอ "เดือดร้อน แต่โทรหาสามีคนอื่นก่อน เป็นคนดีจริง ๆ"

"พี่ไม่ใช่สามีจริง ๆ ของเธอสักหน่อย" ประโยคนั้นหลุดออกมาเร็ว แรง และโง่สิ้นดี

"…"

และเป็นราฟาเอลเองที่ชะงักไปในวินาทีถัดมา เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป ในขณะที่เมธานินท์นิ่งไป เงียบงันเหมือนโดนตบหน้าอย่างจัง

"อ๋อ… จริงด้วย" เขาพึมพำเบา ๆ พยักหน้าช้า ๆ เหมือนทำความเข้าใจกับอะไรบางอย่าง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก "งั้นพี่ก็ไม่น่าจะต้องมาถามมีนเรื่องผู้ชายคนนั้นนะ เพราะมีนก็ไม่ใช่เมียพี่จริง ๆ เหมือนกัน"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่เย็นเฉียบ

"มีนจะไปคบกับใคร จะไปจับมือใคร มันก็เรื่องของมีน"

"มีน!" เสียงตะคอกดังลั่น พร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าแขนเมธานินท์ไว้แน่น ทำเอาเขาเจ็บ… เจ็บจนหัวใจหวิว

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่มีน พี่ไม่มีสิทธิ์ !" เมธานินท์สะบัดแขนออกทั้งที่แรงบีบนั้นทำให้แขนชา

"หึ" ราฟาเอลหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นเย็นจนชวนขนลุก "ดูท่าเหตุผลที่อยากหย่ามันไม่ใช่เพราะอมาเรียหรอก แต่เป็นเพราะเธอเองมากกว่าที่อยากจะหย่ากับฉันใจจะขาด จะได้ไปหาชู้ของเธอ"

เขาจ้องหน้าเมธานินท์อย่างจับผิด และคำพูดนั้นเหมือนคมมีดเฉือนซ้ำลงบนบาดแผลเดิมของคนฟังโดยไม่ลังเล เมธานินท์นิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและเจ็บปวด

"ที่พูดออกมานี่… คิดหรือยัง" เสียงเขาสั่นเครือ แต่น้ำตากลับไม่ยอมไหล เหมือนร่างกายมันชาจนร้องไห้ไม่ออกแล้ว "มีนบอกว่าไม่รู้จักเขาไง"

"คนเรามันจับมือคนไม่รู้จักได้ด้วยเหรอ" ราฟาเอลเลิกคิ้ว ทั้งที่ในใจลึก ๆ เขาเองก็เริ่มรู้สึกผิดไม่น้อย ทว่าความหึง ความโง่ และอีโก้กลับใหญ่กว่าสติ

"เออดี ! อยากให้รู้จักมากนักก็จะรู้จัก! พอใจหรือยัง! จะเอาอะไรอีกวะ!" เมธานินท์ตะโกนใส่เต็มเสียงบ้าง ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

"มีน…" ราฟาเอลขยับจะเข้ามาใกล้ แต่เมธานินท์ถอยหลังหนีทันที สายตาที่มองกลับไปเต็มไปด้วยความเสียใจจนเจ็บปวด

"พูดไปก็ไม่เชื่อ แล้วจะถามทำไมวะ"

"…"

"ถ้าเชื่อแต่เมียเก่าขนาดนั้นก็หย่าแล้วกลับไปหามันเลยไป!" เสียงเขาสั่นจนแทบขาด

"อย่าเรียกอมาเรียแบบนั้น!"

เสียงตวาดดังขึ้นอีกครั้ง และนั่นเองคือฟางเส้นสุดท้าย เมธานินท์คว้าโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงทันที นิ้วสั่น แต่สายตาเด็ดขาด

"จะทำอะไร!"

"ขอหนังสือหย่า"

"มีน หยุด!" ราฟาเอลพุ่งเข้ามา มือใหญ่คว้าโทรศัพท์หมายจะแย่ง

"ปล่อย!" เมธานินท์ดิ้นสุดแรง ไม่อยากให้ตัวเองถูกแตะต้องอีกแม้แต่นิดเดียว

"บอกให้หยุดไง!" ชายหนุ่มตะคอกสุดแรง พร้อมแรงกระชากที่ไม่ยั้งมือ ส่งผลให้ร่างของเมธานินท์เสียหลักล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง พลันเกิดเสียงดังสะท้อนก้องในห้อง

โครม !

ราฟาเอลยืนนิ่งทันที เขามองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม มองภาพเมธานินท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนแล้วยกมือขึ้นเสยผม

"พี่แม่ง… ทำเหี้ยอะไรวะ"

คำหยาบหลุดออกมาจากปากที่เคยพูดกับเขาอย่างสุภาพมาตลอด และแทนที่ราฟาเอลจะสะดุ้ง แทนที่จะรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไป เขากลับรู้สึกหงุดหงิด… หงุดหงิดที่อีกฝ่ายเปลี่ยนไป หงุดหงิดที่ไม่อ่อนโยนเหมือนเดิม หงุดหงิด… ราวกับกำลังถูกทรยศ

และทั้งหมดนี้มันต้องเป็นเพราะเมธานินท์มีคนอื่นแน่ ๆ !

ความคิดโง่ ๆ นั้นผุดขึ้นมาอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบดบังเหตุผลทั้งหมด

"อยากหย่ามากหรือไง" เสียงของราฟาเอลเย็นเฉียบ ลอดไรฟันออกมาชัดเจน ดวงตาจ้องเขม็งเหมือนกำลังสอบสวนอาชญากร "อยากไปอยู่กับมันมากหรือไง"

"…"

"ถ้างั้นก็ออกจากห้องฉันไป"

คำนั้นเองที่กระแทกใจเมธานินท์แรงกว่าการล้มเมื่อครู่เสียอีก

"ออกไปอยู่กับมัน แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก" ราฟาเอลพูดต่อด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ไม่มีความลังเล ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะรั้ง

เมธานินท์ยืนนิ่ง มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่ร้องไห้ ไม่โต้เถียง แค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันจบลงแล้วจริง ๆ

‘ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไว้ข้างหลัง’

พลันคำพูดนั้นผุดขึ้นมาในหัวเขาอย่างชัดเจนราวกับเจ้าตัวเพิ่งพูดไปเมื่อวาน เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้ง และครั้งนี้รู้สึกขมจนเจ็บคอ

อืม คนพูดน่ะลืมไปแล้วละ… ไอ้คำสัญญาเฮงซวยนั่นน่ะ


……


"มันเขี้ยวเจ้าอ้วนจริง ๆ" เมธานินท์หัวเราะ ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มลูกชายแรง ๆ หนึ่งที
"อ้น… คือลายอ่า"
"อ้วนน"
"หงึ มัมมีอ่า…" เด็กน้อยทำหน้างอ แม้ไม่เข้าใจความหมาย แต่รู้สึกได้ว่ากำลังถูกแกล้ง


……

"มัมมี ๆ"

"ครับ"

"เมวิล แคน สปีก ไทย (Mevil can speak Thai / เมวิลพูดไทยได้ด้วยน้า) "

"เหรอครับ ไหนลองพูดสิ" เมธานินท์หันมามองอย่างตั้งใจ

"ซาวักเลคาก โพเช่อเมวิล"

"…" เมธานินท์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นขำ แล้วถามต่อ "แล้วยังไงต่อครับ"

"อายุซามค้วบ" เด็กน้อยชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วอย่างมั่นใจ

"อายุสามขวบครับ" ผู้เป็นแม่แก้ให้

"อายุซา… ซา… เฮ้อ !" เด็กชายถอนหายใจใหญ่จนคนเป็นแม่หัวเราะลั่น

"ทำไม ถอนหายใจเลยเหรอครับ" เมธานินท์ดึงลูกชายเข้ามากอด หลุบลงหอมแก้มนุ่มเบา ๆ "ไม่เป็นไรนะครับ พูดยังไม่ได้ก็ค่อย ๆ หัดไป เดี๋ยวไปอยู่นั่นหนูก็พูดได้เอง"

"อื้อ! โอเค!"

"เก่งมากครับ งั้นมาช่วยมัมมีเก็บของต่อนะ"

"เก๊ะคอง!"

"ครับ ๆ เก็บของ"

พลันเสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเด็กน้อยพยายามพูดตามทุกคำด้วยสำเนียงฝรั่งน้อยสุดชีวิต

และสุดท้าย… ของก็ยังเก็บไม่เสร็จอยู่ดี สองแม่ลูกจึงตัดสินใจพัก เก็บแรงไว้วันพรุ่งนี้ พากันไปอาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอนในคืนที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นหัวใจ





แนะนำให้อ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ
ระหว่างทางมีดราม่า จบดี Happy ค่ะ
ปล. ซื้อผ่านเว็บไซต์ถูกกว่าซื้อผ่านแอปค่ะ