คนของศรัณ

"เรื่องระหว่างเราคุณห้ามเอาไปบอกใคร อย่าให้คนที่ทำงานเรารู้ ลูกน้องคุณก็ด้วย" เขาพูดกับเธอก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินออกไปจากห้องนอน
"ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องบอกเรื่องส่วนตัวกับใครอยู่แล้ว"
"ก็เผื่อว่าคุณอยากจะบอกทุกคนว่าเป็นเมียผมไง"

"ก็ตอนนี้คุณเป็นเมียผม เรื่องนั้นใครเขาทำกับคนที่ไม่ใช่เมียล่ะ หรือว่าคุณจะให้ผมไปซื้อกินจากข้างนอก"
"ก็ตามใจคุณเถอะ"
"เอางั้นจริงเหรอ?" เขาถามเธอพร้อมกับใช้นิ้วไล้แก้มนวลราวกับพยายามจะกวนใจเธอ
"เราก็แค่แต่งงานกันตามที่ผู้ใหญ่ต้องการ คุณจะทำอะไรมันก็เรื่องของคุณ" พันดาวพูดพร้อมกับขบกรามแน่น
"งั้นคืนนี้...ผมคงต้องไปคลับ แล้วอาจจะกลับดึก คุณโอเคนะ"
"เชิญ"

"คุณชอบ..."
"คุณเลิกแกล้งดาวสักทีค่ะ"
"ก็บอกมาก่อนว่าอยากให้ทำต่อ หรืออยากให้หยุด"
"คุณ!"
มาขนาดนี้ใครมันจะไปอยากหยุดล่ะ! พันดาวได้แต่คิดในใจ
"หยุดสินะ" เขาพูดแล้วทำท่าจะเอานิ้วออก แต่เธอกลับเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอน
"คุณรันคะ..."
"ครับ"
"ดาว...ดาวยอมแล้วค่ะ"

"พี่รัน มาทานข้าวเหรอคะ เสียงหวานน่าฟังคือเสียงของผู้หญิงร่างสูงโปร่ง ที่เดินเข้ามาทักทายเขา"
"อ๋อ…ใช่ครับ น้องแนนก็มาทานร้านนี้เหรอ?" เขาตอบกลับผู้หญิงที่เข้ามาทักทายด้วยน้ำเสียงที่ดูน่าฟัง ใจเย็น ราวกับคนละคนที่พูดกับเธอ
"ใช่ค่ะ แล้วพี่รัน...มากับใครเหรอคะ อย่าบอกนะคะว่า..." ผู้หญิงคนนั้นหันมาทางเธอพร้อมกับยิ้มให้เล็กน้อย จนเธอต้องยิ้มตอบ
"อ๋อ…นี่…น้องสาวพี่เองน่ะ ลูกพี่ลูกน้อง ดาวนี่หมอแนน รุ่นน้องหมอสถาบันเดียวกับพี่ เป็นหมอเฉพาะทางตา สวัสดีหมอแนนสิ" เขาหันมาสบตาเธอ คล้ายกับบังคับกลายๆ จนพันดาวฝืนใจเล่นตามบทไปด้วย

"ไม่ต้องคิดมากหรอกนะคะ ถ้ารู้สึกว่าอยากหย่าเมื่อไหร่ ก็…"
"ใครบอกว่าพี่จะหย่า พี่จะอยู่กับดาวตลอดไป" คำพูดของเขาทำเอาเธอหูอื้อไปชั่วขณะ ‘อยู่กับเธอตลอดไป’ งั้นเหรอ? เขาหมายความว่ายังไงกัน