อีนิกม่าลวงรักพยัคฆ์ร้าย

"ได้ยินที่คุยกันเมื่อกี้แล้วใช่ไหม" พยัคฆ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นโคโลญจน์ของเขากลบกลิ่นอาหารบนโต๊ะไปเสียสนิท

"ได้ยินครับแต่ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องธุรกิจหรอกครับ ผมจะนั่งกินข้าวเงียบๆ อย่างที่คุณเสือต้องการ" จิรภาชญ์ตอบเสียงแผ่ว หลุบตาลงมองริมฝีปากหยักลึกของอีกฝ่าย

"ก็ดี จงเป็นแค่ตุ๊กตาที่ไม่มีปากมีเสียงต่อไป เพราะถ้าฉันรู้ว่าหูของนายได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยิน และปากของนายเอาไปพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด..." พยัคฆ์เว้นจังหวะ เลื่อนปลายนิ้วจากปกเสื้อมาบีบที่ปลายคางของจิรภาชญ์ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสายตา

"ฉันจะหักคอนายทิ้งซะ"
_______
"นายทำให้ฉันแปลกใจเรื่อยๆ นะ...จิน" เสียงทุ้มต่ำที่อู้อี้อยู่กับซอกคอดังขึ้นฝ่าความเงียบ

พยัคฆ์กระชับอ้อมแขนที่รัดรอบเอวแน่นขึ้นอีกนิด ลมหายใจร้อนระอุพ่นรดผิวคอจนจิรภาชญ์ต้องขยับตัวเล็กน้อย

"ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า..." พยัคฆ์เว้นจังหวะ น้ำเสียงแหบพร่าและเจือไปด้วยความสับสนที่อธิบายไม่ได้

"...ขาดนายไม่ได้วะ"
_________
"ทำตัวดีๆ สิครับ..." จิรภาชญ์กระซิบเสียงแผ่ว ปล่อยให้ปลายนิ้วลูบไล้แผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาของคนด้านบนต่อไป
"แล้วผมจะใจดีกับคุณเอง"