นาวาเวลาริน

ผมเคยมีผู้หญิง แต่ไม่เคยรักใคร"
ผู้พันพูดประโยคนั้นตอนที่ยังพยายามถอยห่างจากเธอ ทั้งที่ร่างกายร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างใน
ดร.น้ำแข็งไม่ได้ตอบ แค่ปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อลายพรางที่เขาให้ยืม
ทีละเม็ด ช้า ๆ
โดยไม่ละสายตาไปจากเขาเลย
"ผู้พันจะหนีอีกไหมคะ"
_______________________

ผู้ชายที่มีกฎเหล็กข้อเดียว คือ ไม่ค้างคืนกับใคร
ตื่นมาในถ้ำกลางป่า พร้อมเธอในอ้อมกอด
ส่วนผู้หญิงที่ไม่เคยยอมใคร ติดกระดุมถึงเม็ดบนสุด แล้วพูดเสียงเรียบ
"ลืมมันซะค่ะผู้พัน เราโตกันแล้ว"

ปากบอกว่าแค่รับผิดชอบ ใจบอกตัวเองว่าแค่ติดกลิ่น เดี๋ยวก็หาย
แต่ทำไมผ้าผืนนั้นของเธอ ยังอยู่ใต้หมอน
_______________________

ปลายนิ้วสากกร้านลากช้า ๆ ไปบนแผ่นหลังเปลือยขาวผ่อง
เป็นเส้นโค้งของอักษรขอมโบราณที่เธอเพิ่งสอนเขาเมื่อครู่
"พี่วาเขียนอะไรคะ"
"ชื่อพี่"
"…"
"จะได้รู้ว่าเป็นของใคร"
ดร.น้ำแข็งที่อ่านจารึกพันปีออกคนเดียวทั้งประเทศ
คืนนั้นอ่านตัวอักษรบนตัวเองไม่ออกสักตัว
เพราะมือที่เขียนอยู่นั้น… ไม่ยอมหยุดอยู่แค่แผ่นหลัง

**********

ถึงผู้อ่านที่น่ารักทุกๆท่าน
ฝากกดไลค์ คอมเมนต์ ให้ไรต์เยอะๆน๊าาาา
ขอกราบขอพระคุณไว้ล่วงหน้า ณ ที่นี้
จากใจนักเขียนตาดำๆ อิอิ

...เก้าองศา...