อาถรรพ์ หุบเขากินคน

เขารู้ว่ารอยเท้าใดเป็นของเสือโคร่ง รอยเท้าใดเป็นของเสือดำ รู้ว่าหมีควายที่เดินผ่านบริเวณใดกำลังหากินหรือกำลังหนีอะไรบางอย่าง รู้จักเสียงร้องของสัตว์กลางคืนแทบทุกชนิด และสามารถอ่านความผิดปกติของผืนป่าได้จากเศษใบไม้เพียงใบเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีวิชาอาคมที่ร่ำเรียนมาจากครูบาอาจารย์ผู้แก่กล้าทางไสยศาสตร์

ทั้งคาถาป้องกันภัย คาถาสะกดสัตว์ร้าย คาถากำบังตัว คาถาแก้อาถรรพ์ และวิชามีดหมอที่สืบทอดกันมาในสายพรานเก่าแก่

คำรณมีอาวุธประจำกายเพียงสองอย่าง

ปืนยาวหนึ่งกระบอก และมีดหมอหนึ่งเล่ม

แต่สองสิ่งนั้น เมื่ออยู่ในมือของเขา กลับมีอานุภาพมากกว่าคลังอาวุธของคนธรรมดาหลายคนรวมกัน

ชาวบ้านต่างยกย่องเขาเป็นพรานใหญ่ ไม่มีใครกล้าท้าทายความรู้เรื่องป่า และไม่มีใครอยากลองดีกับวิชาอาคมของเขา

แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังกล่าวอยู่เสมอว่า

ถ้ามีคำรณอยู่ในหมู่บ้าน ต่อให้ต้องเดินเข้าป่าลึกเพียงใด ก็ยังพอมีทางรอด

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ชายผู้ที่ทุกคนเชื่อมั่นว่าจะไม่มีวันพ่ายแพ้ให้แก่ป่า กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่แม้แต่ครูบาอาจารย์ของเขาก็เคยเตือนว่า อย่าได้คิดเข้าใกล้เป็นอันขาด