สตรีผู้นี้จะเป็นยาใจให้พระรอง

บุรุษผู้สูงศักดิ์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผู้คนรอบกายเฉินอวี๋ฉินต่างพากันยกย่องเทิดทูนเขาในฐานะท่านอ๋องผู้เกรียงไกร หรือ แม่ทัพใหญ่ผู้ไม่เคยแพ้พ่าย
ทุกคนคาดหวังให้เขาเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่ง เป็นเกราะป้องกันภัยให้แผ่นดิน ตลอดจนในสายตาของมู่หว่านซือ หญิงสาวที่เขารักและทุ่มเทให้สุดหัวใจ เขาก็เป็นเพียงพี่ชายผู้แสนดีที่คอยปกป้องคุ้มครองนางอยู่เสมอ
ไม่เคยมีใครมองทะลุเกราะเหล็กที่เขาเพียรสร้างขึ้น... ไม่เคยมีใครสังเกตเห็นรอยร้าวในหัวใจของเขา และไม่เคยมีใครเอ่ยคำพูดที่ใส่ใจถึงความรู้สึกของเขาอย่างแท้จริงเท่าสตรีตัวเล็กๆ ผู้นี้มาก่อน
"เจ้า..." เฉินอวี๋ฉินขยับริมฝีปาก เอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความร่องรอยแห่งความสับสน
"เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาเอ่ยคำว่าสมควรได้รับความสุขต่อหน้าข้า? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน ถึงได้มารู้ดีไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้?"
แม้คำพูดของเขาจะฟังดูเหมือนการคาดคั้นและตำหนิ ทว่ารังสีฆ่าฟันและจิตสังหารอันเข้มข้นในยามแรกกลับจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบตึง
หลินหว่านถิงไม่ได้ก้าวถอยหลังแม้แต่น้อย นางย่อกายลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม แต่ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงจ้องมองเขาด้วยความสว่างไสวและเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ
"หม่อมฉันไม่ได้เป็นผู้รู้ดีหรอกเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันเป็นเพียงแค่คนนอกที่มองเห็นความจริงเท่านั้น"