“รัก” ตามหน้าที่

แต่งตามหน้าที่
เข้าหอตามหน้าที่
แล้วต้องหึงตามหน้าที่ด้วยเหรอ...

โปรย...

"จะไปไหน"

แขนใหญ่คว้าเอวบางเข้าหาตัวทันทีเมื่อเห็นว่า ‘เมีย’ กำลังจะขยับหนี

"..."

"ฉันถามว่าจะไปไหน ทำไมไม่พูด"

สุ้มเสียงเข้มที่รามใช้ ทำปวริศาหลุบตาต่ำ หยาดน้ำตารื้นขึ้นด้วยความน้อยใจ

"ไปร้านค่ะ ไม่ได้เข้าไปหลายวันแล้ว คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ"

"แล้วคิดว่าตัวเองไปไหวหรือไง"

"ไหวค่ะ"

ถึงไม่ไหว เธอก็ทนอยู่ตรงนี้ต่อไม่ได้

ทันทีรามคลายอ้อมแขนออก หญิงสาวก็ตัดสินใจคว้าเสื้อของเขาที่อยู่ใกล้มือมาใส่ ด้วยมือไม้ที่สั่นระริก

"จะรีบไปไหน รีบไปหามันหรือไง"

ประโยคนั้นทำมือที่กำลังกลัดกระดุมชะงักกึก ตาคู่โตหลุบต่ำซ่อนความเศร้าหมอง

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าอะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น" ตากลมที่เคยกระจ่างใสเงยขึ้นสบเขาอย่างซื่อตรง "ฉันอาจจะผิด ที่ทำให้คุณไว้ใจฉันไม่ได้ แต่คุณวางใจเถอะนะคะ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในสถานะนี้ ฉันก็จะให้เกียรติคุณ ซื่อสัตย์ต่อคุณ ไม่ว่าสิ่งนั้นคุณจะทำ หรือไม่ทำมันก็ตาม"