คำสาป หนองนาคินทร์

เสียงร้องดังก้องกลางป่า แต่แฝงด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุก เพราะมันร้องไห้ด้วยปากที่กว้างเกินไป ด้วยฟันที่ยาวเกินไป และด้วยเสียงที่ไม่ควรจะออกมาจากคอของสิ่งมีชีวิตขนาดนั้น

พรานน้อยถอยหลังหนึ่งก้าว

กิ่งไม้แห้งใต้เท้าแตก

แกร๊ก!

สัตว์ประหลาดหยุดนิ่ง

ดวงตาสีขาวทั้งคู่หันมาจ้องตรงเข้าหาพรานน้อย

พรานเริงตะโกนทันที "วิ่ง!"

ทั้งสองพุ่งตัวเข้าไปในดงไม้ โดยไม่คิดช้า

เสียงฝีเท้ามหึมาดังตามมาทันที

ตึง! ตึง! ตึง!

แผ่นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้เล็กหักล้ม ใบไม้ร่วงระเกะระกะ พรานน้อยวิ่งจนหายใจถี่ แต่พรานเริงยังวิ่งนำอยู่ข้างหน้า รู้ว่าต้องพาเด็กหนุ่มไปทางไหน

"ตามผม!" เขาตะโกน "อย่ามองหลัง!"

"มันตามมา!"

"รู้แล้ว!"

เสียงต้นไม้ล้มดังขึ้นเบื้องหลัง

ตึงกกกกกก!

พรานน้อยหันศีรษะกลับไปมองแวบหนึ่ง และเห็นสิ่งที่ทำให้เขาแทบล้ม