แม่ของลูกคือคุณหนูมาเฟีย

"ทำไมไม่บอกว่าท้อง"

"ก็ไม่ได้ต้องการให้รู้ เราเลิกกันแล้วนี่ จะบอกทำไม" ลิลน์ริชาทำหน้าราวกับว่าไม่สนใจ ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วร่างกายเธอสั่นสะท้าน เพราะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ตั้งแต่เห็นหน้าเขา

"มันไม่เกี่ยวกับเราเลิกหรือไม่เลิกกัน แต่นี่ท้องเลยนะ ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบ" เตชิตย่นคิ้วเข้าหากันแน่น เพียงก้าวขา ลิลน์ชาก็พร้อมถอยหนีเขาอยู่ตลอด ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไรเลย

"รับผิดชอบเหรอ? ไม่ต้อง ไม่จำเป็น บอกว่าอึดอัดไม่ใช่เหรอ แค่เด็กสองคน ฉันรวย ฉันเลี้ยงได้สบาย คนอย่างนายมันขี้ขลาด อย่าหวังจะรับผิดชอบลูกเลย แค่ฉันคนเดียวนายยังบอกว่าไม่ไหวเลย"

ขอบตาร้อนผ่าว นัยน์ตาสั่นระริกอย่างเจ็บปวด ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เตชิตบอกกับเธอเองว่าไม่คู่ควร ทำอะไรเพื่อเธอไม่ได้ แต่พอตอนนี้กลับบอกว่าจะรับผิดชอบลูกเนี่ยนะ น่าตลกชะมัด

"กลับไป ฉันไม่อยากเห็นหน้า"

"ไม่กลับ ยังไงวันนี้เราก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"

"ฉันบอกให้กลับไปไง!"

ลิลน์ริชาเดินเข้าไปจับเขาให้หันหลัง ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักร่างแกร่งให้ออกไปจากห้องแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย และเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ให้เขาเห็นอีก