ทัณฑ์รักร้ายคุณชายเพลย์บอย

"ทำงานกับตาคินเหนื่อยมากใช่ไหมลูก ดูสิ ผอมลงไปตั้งเยอะ หน้าตาก็ดูไม่สดใสเลย" เมธาวารีเอ่ยด้วยน้ำเสียงปรานีพลางหันไปค้อนลูกชายคนเล็ก "ตาคิน ใช้งานน้องหนักเกินไปหรือเปล่า เรานี่ไม่รู้จักดูแลคนของตัวเองเลยนะ"
"ผมก็ให้เงินเดือนหล่อนคุ้มค่าเหนื่อยแล้วนี่ครับแม่ งานแค่นี้ถ้าทำไม่ไหวก็ลาออกไป"
"ถ้าอย่างนั้นลินขอตัวก่อนนะคะ ขอให้ทุกท่านรับประทานมื้อค่ำให้อร่อยค่ะ"
หญิงสาวหมุนตัวเดินออกจากห้องนั่งเล่น ทว่าเธอยังไม่ทันก้าวพ้นโถงทางเดิน เสียงบทสนทนาจากด้านในที่ดังแว่วออกมาก็ทำให้สองเท้าของเธอต้องหยุดชะงัก
"แกเพลาๆ เรื่องผู้หญิงลงบ้างนะตาคิน ฉันเห็นข่าวซุบซิบแกควงนางแบบไม่ซ้ำหน้าแทบทุกอาทิตย์ มันเสียภาพลักษณ์บริษัท" อนาวินเอ่ยเตือนน้องชายด้วยน้ำเสียงดุดัน
"พี่วินก็พูดไป ข่าวพวกนั้นมันก็แค่สีสันวงการธุรกิจน่า ผมไม่ได้จริงจังกับใครสักหน่อย"
"ไม่จริงจังแล้วถ้าพลาดทำใครเขาท้องขึ้นมาจะทำยังไง" อัญญาสวนขึ้นทันควันพร้อมกับลูบท้องที่นูนเด่นของตนเอง "น้องอย่าคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะยอมเป็นของเล่นให้น้องฟรีๆ นะ คิน บางคนเขาก็หวังจะจับน้องด้วยวิธีสกปรกทั้งนั้น"
"เห็นด้วยกับญ่านะครับ คุณคินควรระวังตัวเรื่องนี้ไว้บ้าง" ชวินทร์ช่วยเสริมภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความจริงจัง
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ญ่า พี่วินทร์ ระดับผมไม่มีคำว่าพลาด ผมป้องกันทุกครั้ง และถ้าเกิดมีผู้หญิงหน้าไหนกล้าปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อหวังจะจับผมล่ะก็" อนาคินเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเด็ดขาด "ผมก็จะสั่งให้ไปทำแท้งซะ ผมไม่มีวันยอมให้เด็กที่เกิดจากความผิดพลาดมาผูกมัดชีวิตผมเด็ดขาด เงินผมมีมากพอที่จะฟาดหัวพวกหล่อนให้ไปเอาออกแล้วจบเรื่อง"
"ตาคิน พูดจาอะไรให้มันสร้างสรรค์กว่านี้หน่อย นั่นมันชีวิตคนทั้งคนนะ" อดิกุลที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยปรามลูกชายด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
"ก็ผมพูดเรื่องจริงนี่ครับพ่อ ผมรักอิสระ ไม่เชื่อเรื่องความรัก และผมจะไม่มีวันยอมถูกจองจำด้วยคำว่าครอบครัวแน่นอน"
ทุกถ้อยคำที่หลุดออกจากปากอนาคินดังก้องอยู่ในโสตประสาทของนลิน หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่ทำท่าจะหลุดรอดออกมา น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ ร่างกายของเธอสั่นเทาราวกับลูกนกที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ เขาไม่เคยเห็นค่าเธอ ไม่เคยรักเธอ และที่สำคัญที่สุดคือเขาขยะแขยงสายเลือดที่อาจจะเกิดจากความผิดพลาดของเขา