ข้าไม่ได้ทำร้ายท่าน

"หากวันนั้นข้าไม่ช่วยเจ้า ท่านพ่อท่านแม่คงไม่ต้องตาย อวี้หรานคงไม่ต้องเป็นเช่นนี้ ข้ารู้ว่าไม่ควรกล่าว แต่ข้าห้ามตนเองไม่ให้คิดไม่ได้"

หว่านเหยารู้สึกเหมือนสิ่งที่พยายามประคองมาตลอดหลายวันหลุดจากมือ นางเคยคิดว่าขอเพียงเขากลับมาถึง จะได้อยู่ข้างกันยามร้องไห้ ได้ช่วยดูแลอวี้หราน ได้คุกเข่าหน้าโลงของบิดามารดาโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกถามว่าควรอยู่ตรงนั้นหรือไม่

นางไม่เคยคิดว่าความเมตตาในคืนหนึ่งจะกลายเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาให้ไม่เคยเกิดขึ้น

"หากท่านไม่ได้ช่วย ข้าคงยังอยู่ที่จวนจ้าวเจ้าค่ะ" นางฝืนตอบทั้งที่น้ำตาไหลไม่หยุด "ข้าไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้นานเท่าใด แต่ทุกวันที่ได้มาอยู่ที่นี่ ข้าไม่เคยอยากเอาความตายของท่านพ่อท่านแม่มาแลกเลย แม้แต่วันเดียวก็ไม่เคย"