ซูอวิ๋นเปาองค์หญิงหมอเทวดา

"นังเด็กนี่ไม่ใช่สายเลือดสกุลซู ขายมันไปเสีย จะได้ไม่เปลืองข้าวสุก!"
เสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของหญิงชรายังดังก้องอยู่ในหู ซูอวิ๋นเปาจำความรู้สึกสิ้นหวังตอนที่ถูกจับยัดใส่รถม้าแคบอับชื้นได้ดี นางหนาว นางหิว และสุดท้ายนางก็ตายลงอย่างโดดเดี่ยวในสถานที่ที่ไม่รู้จัก
ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ความมืดมิดของปรโลก แต่เป็นหลังคามุงจากที่คุ้นเคยในบ้านสกุลซู
เด็กน้อยกะพริบตาถี่เพื่อไล่ความมึนงง นางยกมือเล็กป้อมของตนเองขึ้นมาดู ผิวพรรณนี้แม้จะหยาบกร้านจากการทำงานหนักตั้งแต่เด็ก แต่ก็ยังเป็นเพียงมือของเด็กตัวน้อย ซูอวิ๋นเปาลุกขึ้นนั่งช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องเก็บฟืนซอมซ่อ
นางกลับมาเกิดใหม่ กลับมาในช่วงเวลาที่ตนเองอายุเพียงสามขวบ!