เมียนางทาส คนนำโชคบ้านนายกอง

สาวใช้ที่มีหน้าตาสะสวยหรือดูมีกำลังเริ่มถูกจับจองทีละคนสองคนจนกระทั่งเหลือเพียงไม่กี่คนรวมถึงอิงจินที่ยืนสงบเจียมตัวอยู่ท้ายแถว
"เอาล่ะ เหลือสาวใช้คนสุดท้ายแล้ว นายกองหลงถึงคิวเจ้าแล้วเหตุใดจึงยืนเฉยอยู่ตรงนั้น"
นายกองใหญ่ตะโกนเรียกเสียงดัง หลงหลู่ นายกองหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะทหารป่าปานเข้ม ขมวดคิ้วแน่น เขาเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบหนักแน่น
"เรียนท่านนายกองใหญ่ ข้าขอปฏิเสธการรับภรรยาในครั้งนี้ขอรับ"
เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน ทหารหลายคนพากันหัวเราะซุบซิบ
"หลงหลู่ นี่เป็นราชโองการ เจ้าจะปฏิเสธได้อย่างไร!"
นายกองใหญ่ตวาด
"ข้าพเจ้ามิกล้าขัดราชโองการ เพียงแต่"
หลงหลู่ถอนหายใจยาว ดวงตาคมเข้มกวาดมองอิงจินแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยความจริงอย่างไม่ซ่อนเร้น
"เบี้ยหวัดทหารชายแดนของข้าน้อยก็น้อยนิด ลำพังหาเลี้ยงแม่และน้องสองคนในเรือนก็แทบไม่พออิ่มมื้อเว้นมื้อ หากรับนางไปอีกคนมีแต่จะพานางไปอดตายขอรับ"