อาจจะไม่ได้รักกันแล้ว

เจ็ดปีที่เธอรักเขาสุดหัวใจ
เจ็ดปีที่เขาเริ่มมองว่าเธอคือความอึดอัด
สโรชาเคยเชื่อว่าการอดทนคือความรัก
ความใส่ใจกลับกลายเป็นการจู้จี้ ความเป็นห่วงกลับกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญ ความหวังดีกลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำ
ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ทั้งสองลงเอยเช่นนี้ แล้วยังจะยื้อความสัมพันธ์ไปได้อีกนานแค่ไหน
"น้ำชารับได้มั้ย ถ้าพี่บอกว่าเบื่อ"
ประโยคเดียวที่เธอยิ้มรับ ทั้งที่หัวใจแตกสลาย
'อาจจะไม่ได้รักกันแล้ว'
คือสิ่งที่เธอตระหนักได้ ก่อนจะเดินจากไปในวันที่เขาไม่ต้องการ
แต่พอเธอหายออกไปจากชีวิต เขาได้รับอิสระอย่างที่ต้องการมาตลอด ทว่า...มันว่างเปล่าเหลือเกิน
ว่างเปล่าเกินกว่าจะรับไหว แล้วก็ไม่รู้เลยว่าพาเธอกลับมาได้อย่างไร
โซ่ตรวนที่เรียกว่า ความว่างเปล่า มันช่างทรมานเหลือเกิน