องค์ชายน้อยของฝ่าบาท

ชาติก่อนเขาตายอยู่ข้างถนนโดยไม่มีแม้แต่คนรู้จักชื่อ
ชาตินี้เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับกลายเป็นองค์ชายผู้ได้รับความรักจากทุกคนรอบตัว
ในพิธีเลือกสิ่งของทำนายอนาคต แต่เด็กน้อยกลับคลานเข้าไปหามารดา

ในชีวิตก่อน ฉินจ้าวหนิง ไม่มีชื่อที่ใครจดจำ

เขาเป็นเพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่งซึ่งเติบโตตามสถานสงเคราะห์และข้างถนน เมื่อโตพอจะถูกปล่อยออกมา เขาไม่มีทั้งครอบครัว ไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน และไม่มีผู้ใดรอคอย สุดท้ายเด็กหนุ่มที่พยายามดิ้นรนรักษาชีวิตมาตลอดกลับอดตายในคืนฤดูหนาวโดยไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาหายไปจากโลกแล้ว

แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับได้ยินเสียงหญิงผู้หนึ่งร้องไห้ด้วยความดีใจ

"ลูกแม่…"

เขาเกิดใหม่เป็นองค์ชายเกอแห่งราชวงศ์ฉิน เป็นพระโอรสของฮ่องเต้ฉินเฉิงหยวนกับฮองเฮาเสิ่นหว่านอี๋ มีพี่สาวผู้แข็งแกร่ง มีน้องชายที่ติดเขาแจ และมีบิดามารดาที่พร้อมอุ้มเขาแม้เพียงสะอื้นหนึ่งครั้ง

เมื่อเคยหิว จ้าวหนิงจึงรักทุกมื้ออาหาร

เมื่อเคยนอนหนาว เขาจึงหวงทุกผืนผ้าห่ม

เมื่อเคยไม่มีใครรอ เขาจึงรักเสียงที่เรียกให้กลับบ้าน

และเมื่อเคยไม่มีพ่อแม่ เด็กน้อยจึงรักคนทั้งสองยิ่งกว่าสิ่งใด

ในพิธีจวาจื่อครบหนึ่งขวบ ท่ามกลางสิ่งของล้ำค่าที่ใช้ทำนายอนาคต องค์ชายน้อยไม่แตะทั้งตราหยก พู่กัน เงินทอง หรือตำราพิชัยสงคราม แต่กลับคลานผ่านทุกสิ่งไปหาฮ่องเต้กับฮองเฮา ก่อนใช้แขนป้อม ๆ กอดขาของทั้งสองเอาไว้

ผู้คนหัวเราะว่านี่คงเป็นเด็กที่รักบิดามารดามากที่สุดในใต้หล้า

ไม่มีใครรู้เลยว่า สำหรับจ้าวหนิง นั่นไม่ใช่การเล่น

เขาเลือกสิ่งที่ชีวิตก่อนอยากได้มากที่สุดจริง ๆ

ทว่าชีวิตในวังไม่ได้มีเพียงเสียงหัวเราะ

องค์ชายจากเผ่าเหนือผู้ถูกส่งมาเจริญสัมพันธไมตรีอย่าง เฮ่อเหลียนเจิ้ง ชอบเดินตามจ้าวหนิงไปทั่ว ชอบแย่งขนม ชอบซ่อนของ ชอบดึงแก้มจนเด็กน้อยร้องไห้ และยิ่งถูกองค์หญิงใหญ่กับองค์ชายเล็กหมายหัวก็ยิ่งสนุก

หลายปีผ่านไป เด็กขี้แกล้งกลายเป็นแม่ทัพผู้ทำให้ชนเผ่าทั้งทุ่งหญ้าหวาดหวั่น

ส่วนเด็กน้อยขี้แงกลับเติบโตเป็นองค์ชายเกอผู้มีรอยยิ้มอ่อนหวานที่สุดในใต้หล้า และมีแผนอยู่ในใจมากที่สุดเช่นกัน

จ้าวหนิงไม่ชอบออกคำสั่ง

เขาเพียงทำให้คนอื่นรู้สึกว่า การช่วยเขาเป็นความคิดของตนเอง

จนแม้แต่ฮ่องเต้ยังหัวเราะเรียกลูกชายว่า

"เจ้าจิ้งจอกน้อยของพ่อ"

แต่วันหนึ่ง แผนการซึ่งเขาคิดว่ากำลังปกป้องครอบครัวกลับทำให้บิดามารดาต้องเสียพระทัย

ครั้งแรกในชีวิต จ้าวหนิงไม่ใช่เด็กที่ถูกทำร้าย

แต่เป็นคนที่ทำร้ายบ้านของตนเอง

เขาคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักจนหัวเข่าช้ำ ร้องไห้ขออภัยทั้งพ่อ แม่ พี่สาว และน้องชาย

ฮ่องเต้มิได้ดุด่า

ชายผู้เป็นจักรพรรดิเพียงกอดภรรยาและลูกชายเอาไว้ ก่อนพูดว่า

"พ่อล่วงรู้อยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งต้องมีวันนี้ วันที่ลูกของพ่อเติบโตพอจะตัดสินใจเอง และบางครั้งก็ตัดสินใจผิด"

เพราะครอบครัวไม่ใช่สถานที่ซึ่งห้ามเราทำผิด

แต่คือสถานที่ซึ่งยังเหลืออ้อมกอดไว้ให้เรา หลังจากรู้ว่าตนเองผิดแล้ว

และนับจากวันนั้น จ้าวหนิงจึงเริ่มเข้าใจชีวิตอีกอย่างหนึ่ง

บ้านที่แท้จริงไม่ได้เกิดจากการยึดทุกคนเอาไว้

แต่เกิดจากการรักกัน แม้ในวันที่ต้องปล่อยมือ