นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ เล่ม 2 [เล่มจบ]

นางเอกเลือดเย็นผู้หลงรักตัวประกอบ เล่ม 2 [เล่มจบ]
***อีบุ๊กราคาพิเศษ***

แม้จะได้ตบแต่งเข้าจวน 'แม่ทัพอสรพิษ' สมใจหวังของนาง หลังเฝ้าตามเกี้ยวใต้เท้าเจี้ยนอยู่นาน กว่าเขาจะยอมใจอ่อน ยอมรับความรักจากนาง

ขบวนเกี้ยวสิบคนหามที่มารับนางเข้าจวนแม่ทัพนั้นช่างยิ่งใหญ่สมเกียรติกว่าการรับภรรยาคนใดของพวกชนชั้นสูงศักดิ์ สินสอดของนางล้วนเป็นปูนบำเหน็จที่ได้รับพระราชทานจากฝ่าบาท

กระทั่งเหยียบย่างเข้าจวนนี้จริง ๆ กลับพบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอันนอกจากสินเดิมติดตัวของนางเพียงเท่านั้น

ใครก็รู้ว่าต้าเจียงจวินผู้นี้เป็นแม่ทัพถังแตก! แถมเป็นพวกใช้เงินมือเติบยิ่งนัก เขาถูกสบประมาทจากพ่อตาว่าเป็นคนดีที่ไม่มีเงิน ยังมีอาวุโสสกุลหยางและสกุลจาง อดีตคนรักเก่าของนาง ต่างครหาว่าคุณหนูรอง บุตรีสายตรงสกุลหยางเมื่อแต่งงานกับเขาไป คงจะต้องกลายเป็นขอทานแน่…

ภาพนิมิตจากตำราโบราณยังชี้ชัดว่า จุดจบของแม่ทัพผู้เกรียงไกรคือความตายด้วยคมกริชไฟในสมรภูมิ นางจึงต้องงัดทุกกลยุทธ์ ทั้งการรับบุตรบุญธรรมผู้มีดวงตาหยั่งรู้อนาคต เปิดโรงน้ำชาฟ่งเหม่ยกอบกู้ชื่อเสียง และวางแผนสับเปลี่ยนอาวุธสังหารชิ้นนั้นให้สิ้นซาก...

----------------------

"นับเป็นวาสนาของท่านแท้ ๆ ที่ได้ฮูหยินมากอบกู้ชื่อเสียงให้กลับมาเป็นผู้เป็นคนได้"

"สรุปว่าความดีความชอบของข้าที่ช่วยกอบกู้บ้านเมืองให้สงบสุข ไร้ข้าศึกรุกราน ไม่มีใครคิดจะชื่นชมข้าเลยสักนิดรึ? ข้าได้รับชื่อเสียงดี ๆ เพียงเพราะเป็นผลพลอยได้จากการแต่งภรรยาอย่างนั้นหรือ?" เจี้ยนหยู่เอ่ยถามเสียงสูงพลางกลอกตาไปมาด้วยสีหน้าสงสัยไร้เดียงสา จนแม่ทัพผู้อยู่ใต้บัญชาทนรนไม่ไหวต้องเอ่ยสวนขึ้นมา

"แล้วท่านคิดว่าอย่างไรเล่า?"

แม่ทัพอสรพิษดูจะยังไม่สำนึกตัวเอาเสียเลย ลำพังตัวเขานั้นมีเรื่องน่าชื่นชมเสียที่ไหน หากตัดเรื่องฝีมือการรบออกไป ยามอยู่ในเมืองหลวงเขาก็เอาแต่เที่ยวเตร่ร่ำสุราตามโรงเตี๊ยมแล้วชักดาบ จนท่านหมอหลวงและคุณหนูเยว่ต้องตามไปชำระเงิน วันดีคืนดีเขานอนอยู่กลางถนนสภาพไม่ต่างจากขอทาน บางครั้งก็นอนเมาในร่างงูเผือกอยู่กลางเมือง

ไม่ว่าฝ่าบาทจะประทานเงินทองให้เท่าไร เขาก็เอาไปกินเที่ยว เมาหัวราน้ำไปวัน ๆ ทั้งยังตบหน้าตัวเองจนบวม โปรยทานซื้ออาวุธชุดเกราะให้ทหารดั่งพระโพธิสัตว์มาจุติ เงินของเขาไม่เคยเป็นของเขาอย่างแท้จริง แต่มักกลายเป็นเงินกองกลางของกองทัพไปเสียอย่างนั้น

ทั้งแม่ทัพหยางและแม่ทัพเฉิน ยังมีแม่ทัพอีกสองท่าน หนึ่งคนนั้นแต่งงานไปแล้ว มีอนุเต็มจวน มีบุตรเป็นกองทัพ พวกเขาบริหารเงินได้ดีเยี่ยมผิดจากแม่ทัพผู้นี้ แม่ทัพเฉินเอะใจถามขึ้นมา

"แล้วนี่ท่านมีเงินพอเลี้ยงดูบุตรชายหรือ?"

"ก็... สินเดิมของฮูหยินไงเล่า ไหนจะคลังสมบัติของข้า มอบให้นางจัดการไปหมดแล้ว"

มีที่ไหนกัน! นำสินเดิมของฝ่ายหญิงมาใช้จ่ายจุนเจือจวนแม่ทัพ ปกติแล้วบุรุษผู้เป็นสามีต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงดูภรรยาให้สุขสบายมิใช่หรือ?

แม่ทัพทั้งสองมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรสั่งสอนขุนพลอาวุโสผู้นี้ดีหรือไม่ เมื่อเห็นท่าทีอันภาคภูมิใจของเขา แม้แต่แม่ทัพเฉินที่ขึ้นชื่อเรื่องความเสเพล เข้าหอนางโลมอยู่เป็นนิจ ก็ยังไม่เคยคิดจะแตะต้องเงินส่วนตัวของสตรีเลยสักครั้ง

ดูเหมือนแม่ทัพเจี้ยนหยู่จะมองว่าการมีภรรยาร่ำรวยและเก่งกาจเป็นวาสนาอันสูงสุดที่เขาพึงมีเสียอย่างนั้น…