ทวงแค้น หนี้รัก

"ยังมีคนคอยเอาอกเอาใจอยู่สินะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เค้นออกมาจากลำคอเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ "คิดว่าทำตัวน่าเวทนา ก้มหน้าแบกกระสอบปุ๋ยไม่กี่ใบ แล้วจะมีคนโง่วิ่งเข้ามาช่วยประคบประหงมงั้นหรือ"
ดารินไม่ตอบ ร่างบางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาตัดพ้อที่ซ่อนความร้าวรานจับจ้องคณินนิ่ง ความเงียบงันนั้นยิ่งจุดชนวนโทสะให้ลุกโชน คณินย่อตัวลง คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนบาง ออกแรงกระชากจนร่างของดารินลอยขึ้นมาประจันหน้า แรงบีบมหาศาลกดลึกลงบนรอยฟกช้ำเดิมจนดารินต้องนิ่วหน้า กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นรอยนูน
"ถามทำไมไม่ตอบ!" คณินกดเสียงต่ำ ขบกรามแน่น "ความเก่งกล้าตอนที่กล้าหักหลังฉันมันหายไปไหนหมด ทำไมตอนนี้ถึงทำได้แค่ตีหน้าซื่อทำเป็นไม่สะทกสะท้าน!"
"แล้วคุณ... จะให้ผมตอบอะไรอีกครับ" ดารินเค้นเสียงแหบพร่าออกมาทีละคำ แววตาสั่นระริกทว่าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ผมทำตามคำสั่งคุณทุกอย่าง... คุณสั่งให้ถางหญ้า ผมก็ถาง สั่งให้แบกปุ๋ย ผมก็แบก... แล้วคุณยังต้องการอะไรจากผมอีก!"
"ต้องการอะไรอย่างนั้นเหรอ..." คณินเค้นยิ้มเหี้ยม แววตามืดมิดดั่งหลุมดำ "ฉันต้องการให้เธอสำนึก... ว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาทำตัวหยิ่งผยองใส่ฉัน!"
คณินกระชากร่างของดารินเหวี่ยงลงบนฟูกนอนเก่าอย่างไม่ปรานี
โครม!
"คุณคณิน! ปล่อยนะ... อย่าทำแบบนี้!"