เมื่อไหร่จะรู้ ว่ากูรักมึง

คอปเปอร์เลื่อนฝ่ามือลงมาจากกรอบหน้า ลากผ่านลูกกระเดือก แล้วเลื่อนไล้ต่ำลงมา ผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดของไผ่ นิ้วเรียวเกร็งกดซับน้ำหนักเบาๆ ลากลงมาตามลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามอย่างถือสิทธิ์
"หุ่นก็ดี... กล้ามแน่นเป็นบ้าเลย..." คอปเปอร์งึมงัมข้างหูพลางลูบหน้าท้องไผ่เบาๆ อย่างเพลิดเพลิน โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นกำลังจุดไฟในตัวแบดบอยหนุ่มให้โหมกระหน่ำขึ้นขนาดไหน
"คอปเปอร์... หยุด!"
สติเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสั่งการให้ไผ่รีบ คว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของคอปเปอร์ไว้แน่น
ไผ่บีบข้อมือบางไว้แน่น พลางดันร่างคอปเปอร์ให้ออกห่างนิดหน่อย ลมหายใจของไผ่หอบสะท้าน หน้าร้อนผ่าวและแดงแปร๊ดไปถึงใบหู ร่างกายเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามแขน
"มึงหยุดเลยนะคอปเปอร์..." ไผ่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวเชื่อมฉ่ำ เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามสะกดอารมณ์เต็มที่ "กูไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะมึง ถ้ามึงไม่หยุดทำแบบนี้... กูทนไม่ไหวขึ้นมา มึงอย่ามาโทษกูทีหลังแล้วกัน"